Wednesday, July 27, 2016
आफ्नै बाउले रन्डि बनायो
चिक्न र चिकाउन मन पराउने सबैलाई
एक लाँडो सन्काएर स्वागत
धेरै दिन भा थ्यो, फेस केटी नचिकेको । हिजो राती ठमेलमा १५ वर्षकी भालु उमा फेला परी । तर चिक्नु भन्दा पहिले तेस्ले जुन कथा भनी म आफै स्तब्ध भएँ, त्यसको जिवन कथा यहाँ लेखुम कि नलेखुम भन्ने दोधार भइरहेको छ । त्यसको बाउले १३ वर्षको उमेरमै त्यसको सिल फोडेछ.........
ठमेलको रेष्टुरेन्टमा एउटा चिनेको साथिले त्यो केटीलाई लिएर आयो । रातभरलाई हजार रूपैयाँमा मिलाइयो । क्षेत्रीपाटीको गेष्ट हाउसमा लिएर गएँ । जाँठीका फाँचा कत्रा कत्रा भने, दुइ हातले मोल्नु पर्ने । ट्याक्सीमै फाँचा मोल्दै लगेँ ।
गेष्टहाउस पुराएर दुइ बोतल बियर मगाएँ, केटीलाई नांगै पारेर वियर खाँदै ठोक्दै गर्नुको मज्जै बेग्लै । बियर, मासु, भटमास खाँदै केटीका दूध खेलाउन थालेँ
तिम्रो नाम के नि
उमा.....
उमा ...उमा के नि
उमा भने छि उमा नी मेरो जातलाई तपाईले चिक्ने होइन, पूति चिक्ने हो
जाँठी त जब्बर रैछे भनेर हो, पूतिमाया हो, भन्दै आफूतिर तानेँ । हुन पनि जे जात भए पनि मलाई के सरोकार भनेर ओठ चुसेँ । मुखभरि बियर हालेर उमाको मुखैभित्र खन्याइ दिएँ । चार बोतल बियर खाएपछि म पनि रन्की सकेको थिएँ । जुठो बियरले त्यसलाई पनि लाग्न थालेछ ।
लाँडो चुस्न लगाको त...... रून पो थाली
माचिक्ने तिमेरू लोग्ने मान्छे सपै उस्तै हौ, माचिक्ने बाउले १३ वर्षको उमेरदेखि चिकेर रन्डी बनायो, अब लाँडो चुस्न लाउँछौ.......
भन्दै गाली गरी ।
जाँठी रन्डी फ्रीमा लगाको हो र चिक्ने तलाई हजार रूपैयाँ केका लागि देको त मैले गालामा थप्पड लगाउँदै भनेँ ।
बरू जति चिक्नु हुन्छ, जसरी चिक्नु हुन्छ चिक्नु लाँडो त मरी गए चुस्तिन
भन्दै उ ओच्छ्यानमा पल्टिदिइ ।
मेरो पनि लाँडो सन्किसकेको थियो, चुसिन भन्दैमा छाड्ने कुरा त थिएन ।
विस्तारै त्यस्का नौनीका पहाडजस्ता दूधका पोका माड्दै, एउटा हातले त्यसको मुजी खेलाउँदै, ओठसोठ चुस्न थालेँ
....अनि बाउले नै भ्यायो त.....
.....के बाउ भन्नु माचिक्नेलाई....मलाई १३ वर्षको उमेर देखिनै चिकेर माचिक्नेले रन्डी बनायो......
...कसरी नि?.......
................मेरो आमा म १३ लागेपछी मरीन्, घरमा बाउ र ममात्रै....बाउ मज्दूरी काम गर्थ्यो ...एक दिन राती सूति राको थिएँ । माचिक्ने रक्सी खाएर आएछ र मेरो फ्रक सारेर तिघ्रा सुम्सुम्रयाउँदै रहेछ । बिउँझेर के गरेको बाउ भनेर जुरूक्क उठेर बसेँ....
चुप....साला....तेरा दूधमा पानी भरनु परो । तेरी आमा मरी गई, माचिक्ने, अब मैलै कल्लाई चिक्ने?.....तँ छेस...तेरै पुती काम लाग्छ..
भन्दै मलाई समातेर लडायो ।
नाई बाउ नाई नगर, भन्दै मैले आफूलाई बचाउने प्रयास गरेँ ।
त्यत्रो ३९ वर्षको बलियो लोग्ने मान्छेसँग मेरो के लाग्थ्यो।
चुप...साला बढ्ता बोलिस भने मारेर त्रिसुलीमा फाल्दिन्छु भन्दै मेरो फ्रकस्रक पल्टाएर कट्टु नै च्यातिदियो ।
अनि त्यसको यत्रो फलामजस्तो लाँडो मेरो पुतिमा गाडो.......
.....कस्तो दुखो भनेँ, मेरो त मुटु नै फुटेजस्तो भयो.....
म रून कराउन थालेँ ......
रक्सीले मातेको बाउले मेरो पुति च्यातिउन्जेल चिको । मेरो कलिलो पुतिबाट ह्वालह्वालति रगत आयो.....
त्यसपछी एक दिनमात्र होइन, दुई दिनमात्रै हइन, दिन दिनै चिक्थ्यो । पुति च्यातिएको घाउ दिन दिनै दुख्थ्यो । मलाई त मर्नु हुन्थो, अलि अलि गर्दै बानी परो....
एक वर्ष सम्म त बाउकै स्वास्नी भएर बसेँ, अनि एक दिन गजुरी आएर एउटा ट्रकमा चढेर काठमाण्डू आएँ । काठमाण्डू आउँदा एक पैसा पनि थेन ।
त्यही ट्रक ड्राइभरले सय रूपैयाँ दीयो । त्यो दिन बल्खुमा त्यसकै ट्रकमा सुतायो । रविभवनको क्याबिनमा काम लगाइ दियो । त्यहा ६ मैना जति काम गरेँ, माचिक्ने साहू गाहकहरू ले हाम्रो दूध माडेर काखमा राखेर चिक्ने, त्यो माचिक्ने साहू त हामीलाई पैसै नदिने ।
आजकल चैँ कन्टाकमा काम गर्छु । पैसा पनि आफैलाई, मज्जा पनि आफैलाई
at 3:28 AM
Tuesday, July 26, 2016
काल्ना को डिलमा
प्रबिण दाई ले दोस्रो बिहे गरेको डेड बर्ष भैसक्दा पनि मैले उसको दुलाई लाई देखेको थिन काराड म पढ्न को लागि काठमाडौं बस्थे र प्रबिण दाई पनि सेनामा भयको ले आज्कल धेरै भेट हुदैन थियो। मलाई त ती नयाँ भाउजु को नाम मात्र पनि थाहा थियन। घर मा धेरै जाने गर्थेन उही बिदा भयको बेला मात्र जान्थे। घर मा म नभयको बेला कही बिबाह भोज भतेर मा मेरो भाई जानेगर्थ्यो। येस्पटक मेरो दशैं तिहार को एक महिना को बिदा भयको बेला स्यनबा को छोरा को बिहे हुने भयो। विवाहको कारोबारी त्यही दाई रैछ। प्रबिण दाई म भन्दा ३, ४ बर्ष ले मात्र जेठो होला। हामी एकै स्कुल मा पद्थ्यौ र म उसको साथी जस्तै थिय। हरेक समय हामी सगै जस्तै हुन्थियौ। यो बिबाह मा त्यो दाई सँग भेट हुँदा धेरै खुशी थिय मा तर उ कारोबारी भयको ले हामी केटा हरु लाई धेरै समय दिन पायको थियन। जे होस् हामी खुशी थियौ। बिबाहा गाउ भन्दा ४ घण्टा टाडा को एक मन्दिर मा हुने रैछ। म घरै भयकोले बिहेमा म जानु पर्ने भो। सन्सानो बिहे भयको ले हामी १०, १२, जना जति मिलेर सबेरै उठी दुलाहा केटा लाई लिएर मन्दिर तिर प्रस्थान गर्यौ। झिस्मीसे मै हिडेका हामी घाम उदाउदा खेरी १ घण्टा को बाटो हिडीसकेका रहिछौ। तेती बेला पहिलो चोटी ती भाउजु लाई देखेको थिए मैले। भर्खर १८ बर्षकी कलिलो जिउ भयकी गहुगोरी, छिनेको कम्मर भरिलो छाती र चटक्क मीलेको अनुहार, म त हेरेको हेरेई भए। धेरै बेर सम्मा को रहिछ यो बिहेमा मैले नेचिन्ने केटी आएको जस्तो लागेर हेरी रखेमत्रै तर पछि मनै रहेन र अर्को भाईलाई सोधे। उसले भनेर बल्ल थाहा भयो को त्यो त त्यही प्रबिण दाई को बुडी रैचिन तर उसङ फेरी नाम के हो नी भनेर सोध्न मन लागे पनि सोध्न सकिन । मुसु-मुसु हासी रख्ने उनको मिठो बेबहार ले मेरो मन उनको नजिक तानी राथ्यो। कसरी उनको नजिक पुगेर कुरा गरौ मात्रै भैरह्यो। बाटो मा जादा-जादै पानी खाने धरो मा एकै छिन् सगै भएको बेला मैले पनि हासेर हजुर त भाउजु पो हुनु हुदो रहिछ हगि, हेर्नुन मैले त नचिनेको, र तपाईंले पनि पक्का चिन्नु भयन होला है भनेको त, मैले चिन्न त चिनेकी थिए तर कसरी बोलु भयर बोल्न सकेकी थिन भनिन भौजुले। मन मा खुशी को सिमा नै रहेन तेस्पछी प्रबिण दाई सग पनि भाउजुको कुरा भयो र मलाई बाटो मा उनी सग कुरा गरेर हिंड्न सजिलो पर्यो। य्स्तै हुद-हुदै मन्दिर पुगियो, बिहे को काम सुरु हुँदा प्रबिण दाईले मेरो हात मा क्यामरा थमाइदियर तैले फोटो खिच ल भनेर आफ्नो काम गर्न गयो। मलाई पनि मोज नै भो, बिहेका सक्दो,रम्रा फोटो हरु कैद गर्दै जादा बिहे को समापन हुने क्रम मा दाई भाउजु को सगै एक फोटो लिअ न भनेर उनी हरु को सगै फोटो लिदिए। अब म पनि दाई भाउजु सगै बसेर एक फोटो लिन्छु है भन्नै लागेको थिए बाहिर बाट प्रबिण दाई लाई कसैले बोलाईदियो,र भाउजु को नजिक गएर, भाउजु सग एक फोटो लिन मन थियो ,भनेको भाउजु ले पनि आफ्नो पनि ईच्छा रहेको कुरा ब्यक्त गरिन र त्यही २ वटा फोटो सगै लियो। मैले पनि जिस्कियर भाउजु लाई अन्गालो हालेर एउटा फोटो लिउ? भन्दा केही बोलिनन क्यारे तेसैले हतारमै उनको काध मा हात पुराए ।अब भने किन हो ती भाउजु नजिक भए जस्तो लाग्न थालेको थियो। धेरै समय देखि नै चिनेको हो जस्तो लाग्न थालेको थियो। बिहान सबेरै उठेको र बाटो मा अलि-अली ड्राइ-फूड खाएको भएपनि भोक पनि लगेकै थियो। सबैले खजा खाना लागे। खजा खाने बेला मा पनि हामी सगै पर्यौ। म भने एक तक ले उनलाई नै हेरी मात्रै रहे। धेरै हेरेपछी उनलाई पनि अप्ठ्यरो लागेछ की, के हेर्नु भाको बाबु तेस्तरी भनिन्, म पनि सहजै भोली देखि देख्न पाइने होकी होईन आज सगै भको बेला मलाई पेट भरी हेर्नदिनोस न भने। मुसुक्क हसेर किन के भो तपाईंलाई भनेर सोध्ने बितिक्कै, खै किन हो मेरो भाग्य प्रबिण दाई को मा सरेछ जस्तो लग्यो, साचै हाम्रो प्रबिण दाई साह्रै भागेमानी रहेछ भनिदिए। केही बोल्न सकिनन तेस्पछी, खाजा सकेर उठ्दा मिठो मुस्कान सगै जाऔ अब भनिन प्रतिउत्तर मा मन्द मुस्कान को साथ मा जाऔ तनी भनेर हिड्यौ। फर्कदा सगै जाने मेरो ईच्छा पुरा भएन। तेस्पछी तेस्दिन भरीनै उनलाई देख्न पाइएन। य्स्तै रछ, काठमाडौं फर्कने बेला सम्म फेरी देख्न पाउदिन होला जस्तो लागेथ्यो तर एक दिन साझ पख एकलाई पसल बाट फर्कदै गर्दा बाटो माथि बारी मा तिनै भाउजु एकलाई घास काटी राखेको देखे, वोरि-परी हेरेको कोसैलाई पनि देखिन र त्यही बाटो बाट नै प्रबिण दाई खोइ तनी भाउजु भनेर कुरा सुरु गरे। प्रबिण त बिहेको पर्सी पल्ट नै हिडिसकेको रैछ। कोइ मान्छे हरु पनि त्यहाँ नभएकोले मलाई नजिकिएर कुरा गर्न मन लाग्यो र बिहेको दिन को कुरा निकाले। तेस्दिन त भाउजु मसग रिसौनु भएछ की जस्तो लागेर डराएको थिए म त, रिसाउनु भाको त छैन नि? भन्दा, मेरो कुरा ले नरिसाएको बरु मेरो अन्तिम कुराले गहिरिएर सोच्न पुगेको कुरा भनिन्। यस्तै कुरा हुँदै थियो ठुला बा उता बाट आएको उनले देखिछन र कुरा गर्न अप्ठेरो महसुस गरिन, मैले पनि मौका ठानेर मोबाइल नम्बर मागेको, उनी सग सेट रैन्छ, प्रबिण सग झगडा हुँदा रिस ले फुटाइदिएकी रे! बरु तपाईंको नम्बर दिनोस म साथी को सेट मा मेरो सिम राखेर कुरा गर्छु भनिन मैले पनि हुन्छ भनेर तुरुन्त मेरो नम्बर भनिदिएर त्यहाँ बाट हिडिहाले । भोली पल्ट म पसल मा क्यारम बोर्ड खेल्दै थिए,तेस्तै ४ बजेतिर केटी को आबज मा कहाँ हुनुहुन्छ? भनेर एक्कासी प्रश्न गर्दा पहीले त अल्मल्ल भए लगत्तै फर्कने बेला मा मलाई खाजा लिएर आउनु है भने पछि मैले अनुमान लगाइहाले। कहाँ हो र अहीले भनि सोधेको, घास काट्न बारी मा भएको र एकलाई भएको कुरा भनेपछि, पक्का छिटो आइहाल भनेको हो जस्तो लाग्यो र म आउ त ? भने ।उनले हुन्छ भने पछि पसल बाट ५ पिस समोसा लिएर गए म पनि। घास काटेर पुग्नै लागेको रैछ,तेसैले छिटो-छिटो घास काटेर बारी को डिल मा बसी समोसा खाँदै कुरा गर्न लग्यौ। उनलाई त मेरो त्यही बिहे को दिन मा भनेको कुरा ले पो सताइराखेको रैछ, अब मलाई त्यस्तो किन भनेको भन्नै कर लाग्यो। मैले पनि कुरै-कुरा मा तपाइलाई देखे देखि मेरो मन ठेगान मा छैन भाउजु,तपाइ त मेरी हो जस्तो लाग्छ तर अफ्सोस भाउजु बनेर आउनु भो भनेर आफ्ना कुरा एक सास मा रखिदिए, लगत्तै आफुले जीबन दर्शन को बारेमा केही बुझेको र जुन्सुकै बिषय मा पनि सहजै कुरा गर्न सक्ने, यहाँ सममा की सेक्स को बिशय मा पनि खुलेर कुरा गर्ने बतएपछी अनुहार रातो परिन्। मलाइ उनको त्येसबेला को अवस्था देखेर मन मा इमोसन जाग्दै थियो। मिल्ने भए त्यही बेला मा उन्का लाजले राता भएका गाला मा मिठो चुम्बन संगै थर्-थर कापेका ती नसालु ओठ लाई आफ्नो ओठ ले चुसेर शरीर मा उठेको यौन तरङ ले कडा बनाएका ती दुध लाई आफ्नो छाती ले अठ्यएर, च्याप्प समतेर दरो हुँदै गएको आफ्नो नसो उनको तातो शरीर मा ल्वत्त पसाइदिउ जस्तो भएको थियो। तर के गर्नु खुट्टा ले करेली हालेर आफ्नो नसो लाई लगाम बिना को घोडा जस्तो बनाइन। मेरो कुरा मा उनले कुनै आपत्ति जनाइनन, तेस्कारण म झन मज्जा मानि-मानी सेक्स को मात्र कुरा गर्न थले। उनको कुनै आपत्ति नभएको जनेर मेरो मन मा भित्र-भित्रै एक पटक इनलाई नचिकी छोड्-दिन भन्ने भयो। र आफ्नो बोली को जाल फेक्न लागे। के गर्नु दैब पनि मेरो भागे मा दात देखाएर हासी बस्छ मात्रै, हेर्नु न सायद बिहे हुनु भन्दा पहीले भेट हुन पायेको भए,कती मजा हुन्थ्यो होला। ठिकै थियो अहीले भेट भो तर अहीले पनि कस्तो बेला मा भेट भो हेर्नुन एत्रो लामो बिदा मा एकलाई बिताए अब भोली वा पर्सी मा हिड्नु पर्छ र अब बल्ल तपाईं सग भेट भएको छ। मेरो त करमै फुटेको, आफ्नो मनले चहेकी लाई यस्तो अबस्था मा भेट भयो की पेट भरी हेर्न पनि पाइन ,सगै दिन रात बिताउन त जहाँ सुकै जाओस ! भनेर नीयाउरो अनुहार पारे। तेती बेला उनले केही भनिनन,साझ झमक्कै परेकोले अब जाऔ ढिला भयो भनिन र घर तर्फ हिड्यौ। बाटो मा दुबै जना मा मौनता छायो,घर पुग्ने बेला मा मैले मौनत तोडेर अब हाम्रो भेट येतिनै होला है? भन्दा उनले केबल "हरेस किन खानुहुन्छ,म छदै छु, तपाईं पनि हुनुहुन्छ" मात्र भनेर छुटियौ । बाटो भरी, केही नबोल्दा, ला खत्तम भो, सबै मेहनेत मा पानी फेरियो झै लागेथ्यो तर यो अन्तिम वाक्य ले आसा पलायो। मन मा शक्ति भरिएर आयो, मेरो जाल सहि ठाउँ मै परेको छ झै लाग्यो तर के गर्नु म सग केबल भोली को दिन मात्रै छ। येही सोच्दा-सोच्दै घर पुगेछु। आ अहीले चान्स नमीले पनि अर्को पटक लाई पक्का मिल्छ भनि मन बुजाउनै लागेको थिए, खाना खाए पछि सुत्ने बेला मा (तेही १० बजे तिर) उनको नम्बर बाट फोन आयो, त्यो कल काटेर मैलेनै गरे , उनले उठाइन। क भो निद्रा लागेन भनेको त, म पानी लिन पधेरा मा एकलाई छु, तपाईं आउनुहुन्छ ? भनेर सोधिन्। मलाई पनि के खोज्छस काना आन्खो भनेझै भयो र एकै सास मा पुगे उनी भएठाउमा । कुरुवा पधेरा मा एकलाई रहिछन्। म उनको छेवै मा गएर बसे। केही सामन्य कुरा भएपछी, म सगै टासिएर भोली नगए पनि हुदैन भनिन्। ल अब चाँही मेरो जाल मा माछो परेछ झै लाग्यो र मन्-मनै खुशी का लड्डु फुराउदै के गर्नु मेरो भाग्य मा तिम्रो न्यानो अँगालो मा बाधिएर बस्न पाउनु रैन्छ मात्र के भनेको थिए ,मलाई च्याप्प अँगालो मा बेरिन्। त्यो चिसो रातमा उनलाई आफ्नो अँगालोमा पाउदा शरीर रनक्क तातेर आयो, मैले पनि कसेर अँगालो मा बेरे उनलाई , उनको लामो सास फेराइ ले मा पागल बनी राखेको थिए कति खेर रन्केको तातो लाडो लाई गेडा सहित पस्ने गरि छिराउ जस्तो भैराखेको थियो। आफुलाई सच्चा प्रेमी हुनुको नाटक मा गड्बडी होला भनेर आफुलाई मुस्किल ले कन्ट्रोल गरे र ती मादक गाला लाई हलुका रुप मा आफ्नो हत्केला मा लिएर ती रसिला ओठ मा आफ्नो ओठ राखे र एक लामो चुम्बन गरे, साएद आँखा चिम्लिएकी हुदिहुन तेतिबेला। तेस्पछी फेरी अँगालो मा लिएर उनको कान नेरै सुस्तरी लामो सास मा निता आइ लभ यू .. भने। केटी हरु स्पर्स ले नै पनि इमोसन मा आउछन भन्थे शायद तेती बेला उनी पनि इमोसन मा आइछन की क्यहो, आइ लभ यू टू बाबा भनेर कता ढलौ,कता ढलौ भइन। तेस्पछी परिस्थिती लाई बुझेर त्यही हलुका तरिकाले पधेरा को काल्ना मा सुताए र गाला मा किस गरे अनी खुब माया गरेर ओठ चुसे। खुब ओठ चुस्दै थिए कता कता उनले तल बाट साथ दिए जस्तो लाग्यो र ओठ चुस्दै गर्दा एक हातले दुध खेलाउन लागे र अर्को हात ले बिस्तारै सुरवाल भित्र पेन्टी बहिरै बाट छामेको त भिजे-भिजेको जस्तो लाग्यो , मरो लाडो झन-झन तातिदै आयो ,कती बेला छिराउ-छिराउ भयो तैपनी एक्छीन अबत पाइहाले नी किन आतिनु भनेर, अली सजिलो हुनेगरी उनी माथि लम्पसार पारी सुते र अर्को हात अब पेन्टी भित्र छिराए। भित्र त नरम रौ नै रौ रैछन। मेरो माझी औंला ले त्यो भुत्ला को बिच्मा चिरा परेको र त्यहाँ चिप्लो पानी ले लच्यापै भिजेको जस्तो मान्यो। त्यही कुलेसो मा माझी औंला ले ने हलुका तरिका ले तल माथि गरि राखेको त सायद टिसी हो क्यारे चुस्स निकले जस्तो भयो तेसलाई पनि मस्त गोलो गोलो गरेर घुमाइदिए, तेतिबेला भाउजुले लामो लामो सुस्केरा छोडेर मसिनो स्वोर मा बाबा नगर्नुन भन्दै चाक तल माथि गर्न थलिन्। मेरो इमोसन ले शरीर त तातो भैराखेको थियो, लाडो झनै रन्किएर ठनक-ठनक गरिराखेथियो आँखा रसिला र कान पनि झम्-झम गरिराथ्यो । टिसी चलाइसके पछि मलाई पुतीको दुलो मा औंला छिराउन मन लाग्यो र आस्तेले माजी औंला पुतीको दुलोमा छिराए। चिप्लो पानी आइरखेको भएर होला औंला छिराउद जाडो मा मन्तातो पानी मा हात डुबाए जस्तै आनन्द र मजा आयो मलाई भने भाउजु को मुख्बाट, बाबाआ...आअ...आआ...हहह...हहहह...सुइयआ...उउउफ...उउउउउउउउफ...उउउउउउफ...बाआअबाआअ जस्ता मीठा शब्द निक्लिएका थिय मा भने पागल बनिराखेथिए। अब त उनलाई पनि खपी नसक्नु भयछ क्यारे बाबा छिराउनुन, अब त अती भयो भनिन म पनि रन्केको लाडो लाई हातमा लिएर अर्को हातले उनको कम्मर समातेर लाडो लाई पुती नेर पुराउदा उनले खुट्टा अली धेरै फट्यैदिन र मेरो लाडो लाई च्याप्प समातिन अनी मैले लाडो छोडे त्यो हात भुइमा टेके। उनले मेरो लाडो पुती को मुख्मा राखिन मैले अलिकती घचटे, मेरो लाडो को टाउको पस्यो उनले सुइआआअ गरिन। तेस्पछी मैले पनि एकै झट्का मा पुरै लाडो ठेलिदिए, आइआ मरे मात्र क भनेकी थिन मैले उन्का ओठ मा आफ्ना ओठ राखिदिए र बिस्तारै "दुख्यो !" मात्रै भने। अब बिस्तारै गर्छु भनेको त पधेरा को नजिकै आईमाई मान्छे बोलेको आबाज आयो। भाउजु मान्छे आए मान्छे आए भनेर डराइन, मैले पनि लाडो निकाली हाले र पाइन्ट लाएर छेउ मा आए, भाउजु ले कपडा मिलाइन र कुवा तिर पसिन्। मेरो धोको अधुरै रह्यो, अरु आईमाई आउदा-आउदै म तिनीहरुले थाहा नपाउने गरेर त्यहाँ बाट गैहाले। पर पुगेपछी भाउजु र ती आईमाई कुरा गरेको सुने र तिनीहरु लाई सराप्दै त्यही बसेर हात ले नै भए पनि गर्नु मन लागेर लाडो हात मा लिएर भाउजु लाई सम्झेर लाडो हल्लाए , एकै झट्का मा फुशी झरेपछी मन हल्का भयो र घर गए। सुत्नै लागेको बेला भाउजुले म भोली बिहान घास कत्न जान्छु तपाइ पनि आउनु है भनेर फोन गरिन। तेस्पछी चाडै नै निदाएर भोली बिहान आज को अधुरो प्यास मेटाउछु भनेर सिरानी च्यापेर सुते। मित्रहरु त्यो रात त मेरो कल्पना मै बित्यो त भोली को लागि एक झिनो आसा चाँही मन मा थियो,
भोली पल्ट को मेरो रोमन्स ले भरिय्को बिहानी को काहानी पढ्नुस् ल।।
चोबी सकेको लाडो ले राम्रो सँग नचिकी कनै निकाल्नु पर्दा शायद उनलाई पनि राम्रो लागेको थिएन होला र मलाई पनि जसरी भएपनि तीनलाई राम्ररी नचिकिकन त म काठमाडौं जादै जान्न भएको थियो, एस्तैमा भोली बिहान आउनु भनेर फोन गरेपछी मन मा भोली चिक्न पाइने भो भनेर मन्मनै भोली कसरी चिक्ने भन्ने परिकल्पना गर्दा-गर्दै कति खेर निदाएछु थाहै भएन, एक्कासी ७।३० बजे तिर पो मोबाइल कराउदा बिउझे र हेर्दा त निता भाउजुको,"अझै उठ्नु भाछैन, आजै जान लाग्नु भा हो र ? " भने पछि मैले पनि तिमलाई छोडेर कसरी जाउ, कहाँ छौ, म आउ है भनेको, हुन्छ म एकलाई छु आउनुस् भनिन्। मन खुशी ले फुरुङ भयो। छिटो-छिटो सरसफाइ गरेर हिंडे मपनि भाउजु लाई चिक्ने तयरीमा। १० मिनट मा नै उनको छेउ मा थाहै नपाउने गरि पुगेर हेरी बसेको त हात मा हन्सिया लिएर एकोहोरो टोलाएर पो बसेकी रैछिन। तीनलाई देखेर साह्रै माया लागेर आयो र उनी बसेको छेउमै गएर टुक्रुक्क बसे अनी के सोचेको त्यस्तो बिधी कोइ आएको थाहै नपाउने गरि भने, प्रतिउत्तर मा मलाई हेरेर दुखलाग्दो गरि फिस्स हासिन मात्रै, ओहो त्यो अवस्था देखेर साह्रै माया पलाएर आयो, मैले त उनको भावना सँग खेल्न खोजेको हैन। के सोचेको थिए भने इनलाई पुती पनि चिलाएको रछ भने मेरो लाडोले रगड्दिन्छु, हामी दुबैको चाहना पूरा हुन्छ, के भो तनी जस्तो लग्यथ्यो तर अहीले इनको अनुहारको रङ देखेर मेरो मन मा पनि प्रेम पलाएर आयो। अब के गरु ? अनायसै मुख बाट लामो सुस्केरा आयो, उनलाई आफुतिर ताने र उनको टाउको आफ्नो काध मा राखेर ढाद सहलाइराखे। एकै छिन् पछि मेरो मुख मा जिग्यासु भाव ले हेरिन र मेरो ओठै हलुका तरिकाले चुम्बन गरिन, त्यो चुम्बन मलाई साह्रै मिठो लाग्यो र मैले पनि उन्का दुबै गाला आफ्नो हत्केला मा राखेर ती रसिला ओठ मा लामो चिम्बन गरे। मेरो लाडो मा नसा चड्यो तेस चुम्बन ले शायद उनको शरीर मा पनि, तेसैले होला उनले लामो सुस्केरा हालिन र मेरो आँखा मा आँखा जुदाइन र मिठो मुस्कान छरिदिन। उनी काल्ना को डिल मा बसेकी थिन, म उनको अगाडि आफ्ना दुबै हात उनको कम्मर मा राखेर बसेको थिए, उनको एक हात मेरो काध मा थियो भने अर्को मेरो टाउको मा।मलाई भित्र देखि इमोसन जगेर आयो, लाडो मा जोस भरिएको थियो र चिक्न मन लागेको थ्यो। मैले उनको छाती मा आफ्नो नजर टेकाए र दाहिने हाल ले कुर्था बाहिर बाटै दुध हात्मा लिए। प्रतिउतर मा राम्रो लाग्यो? भनेर सोधिन। हिजो बेलुका त मलाई प्यासी नै छोडेउ क्यारे भने। उनले केही बोलिनन, मात्र मेरो ओठ मै चुमेर मन्द मुस्काइन्। मलाई हिजो को प्यास अहिलेइ मेटाउन त भनेको जस्तो लाग्यो र बाहिरै बाट थाइ मा किस गरे अनी ओठ मा चुमेर कुर्था भित्र हात हालेर दुध को मुन्टा खेलाइदिन थाले। तेस्पछी उनी काल्नामा पल्टिन। मपनि उनिमाथी सुतेर उनको अनुहार भरी जता-ततै किस गरे अनी फेरी ओठ मा लामो किस गरे र यस्पटक उनको मुख भित्र जिब्रो हलिदिए, उनले पनि खुब मिठो तरिकाले जिब्रो चुसिन र मैले पनि। यसरी चुम्दै म उनको घाटी तिर चुम्न लागे र अझै तल सरेर कुर्था उचालेर नाइटो नेरै चुमे, नाइटो भित्र जिब्रो घुसरे। उनले दुबै हात मेरो टाउको मा रखेकी थिन र लामो सास फेर्दै थिन्। म फेरी कुर्था अझै माथि सारेर उनको ब्रा को हुक खोलेर दुध लाई दुबै हात मा लिएर जिब्रो ले दुधका मुन्टा चलैदिए। उनको इमोसन बड्दै थियो शायद लामो सास फेर्नु साथै सुईयाअ आआअ गर्दैथिन्। मलाई उनको पेन्टी खोलेर हेर्न मनलाग्यो र चुम्दै तल सर्दै गए र नाइटो मा किस गरिराखे। येसैबेला दुबै हातले उनको सुरुवल तल सर्न खोजेको थिए, कुरा बुझिछन की क्यहो चाक उठाइदिन र मैले पनि आरम ले सुरुवाल खोल्दिए। आह क्या सेता मज्जाका थाइ, रातो पेन्टि लगाएकी रैछन,त्यो देख्ने बितिक्कै मेरो लाडो त पाइन्ट च्यातेरा बाहिर निस्किन्छ की जस्तो भयो। आफुलाई सम्हाले र उन्का ती रहरलाग्दा थाइ मा किस गरे। दाहिने हात को चोर् औंला ले पेन्टीको एक छेउ बिस्तारै तल ताने। मेरो मनै रहेन र दुबै हात ले पेन्टी खोलिदिए आह भुक्क उठेको त्यो पुती काला चिल्ला रुमहरु अनी तेसको बिच्मा परेको चिरा बाट रातो कलिलो टिसी को टुप्पो बाहिर निक्लिएको। क्या राम्रो पुती। त्यो रातो टिसीलाई आइस्क्रिम चाटे जसरी चाटिदिन मन लायो। भुत्ला माथिनै दबाएर एकपटक किस गरे र जिब्रो को टुप्पो ले टिसी पनि छुस्स छोइदिए। भाउजु ले लामो सुस्केरा हालिन्। ठ्यक्कै टिसी को तल पुतीको मुख्बाट चिप्लो पानी निस्कियो। मेरो मन्मा काउकुती लाग्यो र त्यो चिप्लो पानी दाहिने बुडी औंला ले चलाइदिए र फेरी जिब्रोले माथिबाट टिसीलाई चलाइराखे अनी पुतीको दुल्हो मा बुडिऔल आस्तेले पसाए। भाउजुलाई अती भएछ क्यारे चाक तल माथि उठाउन लाइन र मुख्बाट मदहोसी को स्वोर निकालिन। मैले अब टिसीलाई आफ्ना ओठ मा राखेर चुस्दै बुडिऔला लाई पुतीको दुलो मा रगडिराखे। यतिकई मा भाउजु ले मलाई माथि ताने जस्तो गरिन र सासले नै बाअबाअ अब छिटो गर्नुन म त मर्न लाई सके भनिन्। मपनि अब यो सहि बेला हो भन्ने ठानेर उनको शरीर माथि लपक्क लायर सुतेर लाडो हात्मा राखेर पुतीको मुखै मा पुराए। भाउजु ले देब्रे खुट्टो फटाइन र मेरो लाडो आफ्नो हातले समातेर पुतीको दुलो मै रखिन अनी मेरो काध मा हात राखिन। मैले पनि उनको ओठ मा चुमेर आस्तेले लाडो पसाए। य्स्तो लाग्दै थियो की मा आनन्द को सागर मा गहिरिदै गैराखेको छु। तेतिबेला भाउजुले लामो सास लीईन र उउउफ्फ्फ गरिन्। म नसा मा मस्त भय र भाउजु को तातो पुतिमा आफ्नो लामो रन्केको लाडो ल्वममा ल्वममा छिराए। मैले मेरो स्पीड बडाइदै गए भाउजु ले पनि तल बाट बरोबर साथ दिदैथिन र मुख्बाट पनि उहु उहु उहु आअ आअ अझै अझै जस्ता शब्द निकालेर मलाई हौसला बडाउदैथिन।चिक्दै जादा मेरा गेडा ले ठोकेर होला प्वत्-प्वत आबज आएको थ्यो भने, लाडो को घर्सडले गर्दा क्वच्-क्वच आबज पनि आइरखेको थियो। मेरो पुती फोर्देउ बाबा, कति मजा आको अ अ अ गर्दा पुरै गेडा पस्नी गरेर चिक्दै थिए म। संसार सबै भुलेको थिए। अजै जोड ले छिटो- छिटो गर्दै थिए मेरो पनि लाडो को छाला च्यातिए पनि च्यातियोस भनेर झन भित्र पसाउन खोज्दै थिय मलाई फुसी झर्ला जस्तो हुन मन लाग्यो। मेरो त झर्न लायो नानु भन्दैथिए मैले कन्ट्रोल गर्नै सकिन ५,६ चोटि झन छिटो-छिटो-छिटो पेलेको मात्रै थिय एकैचोटी धचक्क ठेल्दा पुरै फुसी निक्ल्यो। धेरै बेरसममा लाडो बाहिर निकाल्नै सकिन पुरै फुसी भित्र नै झर्यो। एक्पटक लास्ट्मा लाडो पुती भित्र हुँदै येसो तल हेरको मेरो त जरा सममै भित्र पसेको रैछ, भाउजु ले मेरो अनुहार हत्केला मा लिएर मलाई एक मिठो लामो किस गरिन आफ्नो निधार मेरो निधार मा जोडिन र मुसुक्क हासिन्। म आस्तेले लाडो बाहिर झिके छेवोइमा तेतिकै उत्तनो परेर सुते। उनी पनि एक छिन् त्यसरी नै बसिन र केही बेर पछि बाबा धेरै बेर भैसकेको रछ उठ्नोस भनिन्। म उठेर कपडा लगाए र उनले पनि। अब हामी बीच बोल्ने कुनै शब्द थियन, मैले उनलाई टाउको मा समातेर एक छोटो किस गरे र अब जानु पर्छ भने। उनले गह भरी आसुँ पारेर कहीले जानुहुन्छ? काठमाडौं गएर मलाई नभुल्नु है! भनिन , मेरो धड्कन हौ तिमी कसरी भुल्न सक्छु म भनेर फेरी छोटो किस गरेर उठे। अनी म पहिला हिंडे र केही बेर पछि उनी पनि घर आइन्।
at 10:27 PM
भाँडा मोल्न र लुगा धुन सिपालु छु
श्रावण ११, २०७३-
नरेश भट्टराई, रेडियोकर्मी
झन्डै ६ फिट अग्ला सञ्चारकर्मी नरेश भट्टराई बहुमुखी प्रतिभाका धनी छन् भन्दा फरक पर्दैन । लामो समयदेखि ईमेज एफएममा रेडियोकर्मीका रूपमा कार्यरत नरेश वर्षमा १ सयभन्दा बढी स्टेज कार्यक्रम सञ्चालन गरेर स्टेजकै हिरो समेत बनिरहेका छन् ।
नृत्यमा आधारित रियालिटी शो ‘आँगन’ बाट टेलिभिजन प्रस्तोताका रूपमा स्थापित भएका नरेशले चलचित्र, टेलिश्रृंखला, विज्ञापन तथा म्युजिक भिडियोमा अभिनयसमेत गरेका छन् । आफ्नो रचनाका ३ सयभन्दा बढी गीत रेकर्डिङ गराउँदै गीतकारका रूपमा समेत स्थापित भैसकेका नरेश आफ्नो उत्कृष्ट वाचन शैलीका कारण दुई वर्षअघि ‘भ्वाइस अफ नेपाल’ को उपाधिले सम्मानित भएका थिए ।
राजेशपायल र रामकृष्ण
मेरो जीवनमा गायकद्वय राजेशपायल राई तथा रामकृष्ण ढकालसँगको एउटा रमाइलो संयोग छ । म दुवैसँग उत्तिकै नजिक छु, तर रमाइलो कुरा के छ भने मैले रचना गरेका करिब पाँच दर्जन गीत राजेशपायलले गाएका छन् तर रामकृष्ण ढकालले मेरा एउटै गीत गाएका छैनन् । मैले रामकृष्ण ढकालका प्राय: सबै ठूला कन्सर्टमा उद्घोषण गरेको छु तर राजेशपायल राईका कुनै पनि कन्सर्टमा उद्घोषण गर्न पाएको छैन ।
पढाइ
म व्यवस्थापन (कमर्स) को विद्यार्थी हुँ, बीबीएस उत्तीर्ण गरेको छु तर सञ्चारकर्मीका रूपमा स्थापित भएको छु । वास्तवमा आफ्नो रहर र चाहना जुन विषयमा छ, त्यही विषय अध्ययन गर्नुपर्ने रहेछ भन्ने कुरा मैले पछि मात्र बुझ्ने मौका पाएँ ।
असफल योजना
मैले योजना बनाएर गरेका कुनै पनि काम अहिलेसम्म सफल भएको रेकर्ड छैन । जब–जब म योजना बनाएर कुनै काम गर्न थाल्छु, त्यो काम बिग्रिएकै हुन्छ ।
सैनिक र प्रहरी
बाल्यकालदेखि नै ममा सैनिक बन्ने रहर थियो । आइकम उत्तीर्ण गरेपछि काठमाडौंमा सेकेन्ड लेफ्टिनेन्टका लागि आवेदन पनि दिएँ, तर विडम्बना म प्रारम्भिक चरणबाटै फालिएँ । सानैदेखिको रहर पूरा नभएको झोकमा नेपाल प्रहरीको असईमा भिडेँ । उक्त परीक्षामा भने उत्तीर्ण भएँ तर घरमा दाजु पनि प्रहरीमै हुनुभएकाले आमाले मलाई त्यसमा जान दिनु भएन ।
एसएलसी र पाइलट
म राम्रै विद्यार्थी थिएँ । एसएलसी परीक्षाका क्रममा भने मबाट एउटा ठूलो गल्ती भयो । अन्तिम समयमा आएर परीक्षाको रुटिन परिवर्तन भएको कुरा मैले थाहा नपाउँदा विज्ञानको परीक्षाको दिन स्वास्थ्य शिक्षा पढेर गएँ । परीक्षा हलमा विज्ञानको प्रश्नपत्र देखेर म छाँगाबाट खसेजस्तो भएँ । मैले परीक्षा त दिएँ, तर ५० अंक पनि कटेन । विज्ञानमा राम्रो अंक ल्याएर उत्तीर्ण भएको भए आईएस्सी पढेर पाइलट हुने प्रयास गर्ने थिएँ, तर म व्यवस्थापन पढ्न बाध्य भएँ ।
जागिर
मैले अहिलेसम्म १५ वटाभन्दा बढी जागिर परिवर्तन गरिसकेको छु । सबैभन्दा पहिले मैले प्रज्ञा भवनमा एकाउन्टेन्टको जागिर खाएको थिएँ । एउटा जागिरबाट अर्को जागिरमा जाने क्रम करिब १० वर्षसम्म जारी रह्यो । पछिल्लो दस वर्षयता भने मैले जागिर परिवर्तन गर्नुपरेको छैन ।
नृत्य, गायन र स्वीमिङ
म तीनवटा कुरामा असाध्यै कमजोर छु । ती कमजोरी नसुधारेकै कारण मैले थुप्रै राम्रा अवसरबाट वञ्चित हुनुपरेको छ । मलाई नृत्य गर्न, गीत गाउन तथा स्वीमिङ गर्न आउँदैन ।
अभिनय
अधिकांश व्यक्तिले मलाई सञ्चारकर्मीका रूपमा मात्र चिन्नुहुन्छ, जबकि मैले चलचित्र ‘बागचाल’ तथा टेलिश्रृंखला ‘गहना’ मा पनि नायककै भूमिका निर्वाह गरेको छु । मैले थुप्रै म्युजिक भिडियो तथा विज्ञापनमा पनि काम गरेको छु ।
घरायसी काम
म तीनवटा घरायसी काममा निपूर्ण छु । मलाई चियाबाहेक अरू कुनै पनि खानेकुरा पकाउन आउँदैन, त्यसैले घरमा हरेक बिहान चिया पकाउने मै हुन्छु । मलाई भाँडा मोल्न तथा लुगा धुन असाध्यै जाँगर चल्छ । फुर्सदका बेला म यी दुई काममा श्रीमतीलाई सघाइरहेको हुन्छु ।
प्रकाशित: श्रावण ११, २०७३
जलस्तर बढेपछि कोसीमा रातो बत्ती बालियो
श्रावण ११, २०७३- कोसी नदीको जलस्तर मंगलबार बढेपछि त्यहाा खतराको संकेत रातो बत्ती बालिएको छ । १० दिन देखिको लागातारको बर्षाका कारण आएको बाढीले नदीमा पानीको बहाव अहिलेसम्म यो बर्षकै उच्च रेकर्ड भएको छ ।
सोमबार रातिदेखि नै कोसीको जलस्तर बृद्धि भइरहेको छ । मंगलबार बेलुका ५ बजे कोसीमा पनीको बहाब प्रति सेकेन्ड २ लाख ७७ हजार ४ सय १० पुगेको छ । कोसी ब्यारेजका ५६ मध्ये ३७ ढोका खोलेर पानीलाई निकास दिइएको छ ।
कोसी ब्यारेज निर्माण ताका ९ लाख ५० हजार घनफिट पानी नियन्त्रण गर्ने क्षमता भएपनि ब्यारेजको संरचना ५० बर्ष पुरानो हुनु र बालुवाले नदीको सतह उकासेका कारण अहिले ब्यारेजले आधामात्र पानी नियन्त्रण गर्न सक्ने प्राविधिकले बताएका छन् । प्रमुख जिल्ला अधिकारी मोहनबहादुर चापागाईका अनुसार चतरामा नदीको जलस्तरमा केही कमी देखिएकाले मंगलबार राति सम्ममा कोसीको पानीको निरन्तर बहावमा केही कमी आउने बताए ।
जलस्तर बढेपनि ब्यारेजले पानी नियन्त्रण गर्न सक्ने अवस्थामा रहेकाले स्थानीयलाई नआत्तिन उनले आग्रह गरेका छन् ।
प्रकाशित: श्रावण ११, २०७३
Wednesday, July 13, 2016
दिपा भाउजु
तपाईं हरुलाई थाहा नै छ रातको बिबाहा रमाईलो हुन्छ हामी तेहा पुग्दा सबै जना आ आफ्नै तालमा रमाइलो गरि रहेका थिए! बुदा पाका हरु मदिरा को जोस्मा यानी माया भाकामा गित गाउदै थिए हामी चाहिँ अलि नजिक बसेर जार्ड खादै रमाईलो गर्दै थियौ केही बेर पछि अलिक सुनसान हुँदै गयो यसो घदी हेरेको बिहानको 03:37am भको रहेछ so हामी पनि अब सुत्न फर्किने सुरुमा थियौ तेतिकैमा दिपा भाउजू पनि फर्कदै रहिछिन रातको बेला जङगलको बातो तेसैले दिपा भाउजु पनि हामी सङ्गै फर्किने निधो गरिन दैबको आहारा भगवानले पुर्याउछ भने झै ….. हामी सङ्गौ फर्किएउ मंसिर महिना जादो निकै नै हुने गर्छ
so मलाई जादो त तेति भयको थिएन but दिपा भाउजुको जवानिको अगादी निकोई जादो भयको आभास हुन थाल्यो तेसैले मैले दिपा भाउजू सङ्ग अनुरोध गरे भाउजू निकै जादो भयो मलाई पनि पछेउरि ओदाउनुन पहिले दिपा भाउजू मान्नु भयन but मैले नै अलि जिद्दी गरे पछि नाई भन्नू भएन तेसपछी दिपा भाउजू को पछेउरी ओदेपछी अंगालो हालेर हिदेउ अनि बिस्तारै मैले दिपा भाउजू को दुधमा हात पुर्याए but उहाले अलि अप्थेरो माने झै गरि मेरो हात हताइ दिनु भयो फेरि एक्छिन पछि मैले हात पहिले कै थाउमा पुर्याए एसपाली दिपा .. ले गुनासो गरिनन र बिस्तरै उहाको दूध मार्दै हिदे आहा कति आनन्द आइरहेको थियो/साच्चै उफ… उहाको गोलो गोलो दूध एक हातमा न अताउन अलि गारो थियो अनि उहको हिप wow.क्या दामी लचक्क लचक लच्किने खाल्को एसो हेर्दा पनि भाइ सनकेर आउने खालको थियो लगभग हामी आदा बातो पार गरि सकेका थियौ मैले उहाको दूध निकै मजाले मार्दै थिए तेसैले उहालाई पनि सेक्सको नसा चर्दै थियो होला बेला2 मा त्यो लचकिने हिप म तिरै थोक्याउनु हुन्थियो अनि मैले इसारा बुजि सकेको थिय तेसैले मैले उहाँ लाई हिर्दै गर्दा किस गरिदिए उहाँ अलि रिसाए झै गरि छ्या के गरेको छि गर्दै मिथो नातक गर्नु भयो यतिकैमा हामी घर नजिकैको बारिमा आइपुगेको पत्तै भएन अब हामी छुत्नु पर्ने थियो
Friday, July 8, 2016
भोलि कालिमाटीमा भिडन्त
असार ३, २०७३-
भोलि शनिबार कालिमाटीस्थित तरकारी बजारमा पहलमानहरू भिड्ने भएका छन् । मध्यान्ह प्रारम्भ हुने यो भिडन्त नेपाली रेस्लरहरूको हो, जहाँ हिमालयन टाइगरदेखि पछिल्लो पुस्ताका रेस्लरहरू आपसमा भिड्नेछन् ।
नेपाली महिला रेस्लरहरू यो भिडन्तको विशेष आकर्षण हुनेछन् । हिमालयन टाइगर एसोसिएसनले यो रोमाञ्चक रेस्लिङको मेलोमेसो मिलाएको हो ।
भोलि शनिबार कालिमाटीस्थित तरकारी बजारमा पहलमानहरू भिड्ने भएका छन् । मध्यान्ह प्रारम्भ हुने यो भिडन्त नेपाली रेस्लरहरूको हो, जहाँ हिमालयन टाइगरदेखि पछिल्लो पुस्ताका रेस्लरहरू आपसमा भिड्नेछन् ।
नेपाली महिला रेस्लरहरू यो भिडन्तको विशेष आकर्षण हुनेछन् । हिमालयन टाइगर एसोसिएसनले यो रोमाञ्चक रेस्लिङको मेलोमेसो मिलाएको हो ।
टुँडिखेलमा सोनाक्षी र मलाइका
वैशाख २७, २०७३-
२०७२ वैशाख १२ गते गएको भूकम्पबाट पीडितहरूलाई सहयोग गर्ने उद्देश्यले काठमाडौंमा आयोजना गर्न लागिएको एउटा कार्यक्रममा बलिउडका अभिनेत्रीद्वय सोनाक्षी सिन्हा तथा मलाइका अरोडा सहभागी हुने निश्चित भएको छ ।
आयोजक संस्थाले जारी गरेको प्रेस विज्ञप्तिमा जनाइएअनुसार ‘अमरपन्छी’ शीर्षकको उक्त कार्यक्रम काठमाडौंको टुँडिखेलमा सम्पन्न हुनेछ जहाँ बलिउडका यी दुई नायिकाले आफ्ना हिन्दी चलचित्रका गीतमा नृत्य प्रस्तुत गर्नेछन् । उक्त कार्यक्रममा सोनाक्षी र मलाइकासँगै नेपाली नायिकाहरू रेखा थापा, प्रियंका कार्की, केकी अधिकारी, निशा अधिकारी, ऋचा शर्मा, सुष्मा कार्कीले पनि नृत्य गर्नेछन् ।
जेठ १ गते आयोजना गरिने उक्त कार्यक्रममा गायिका इन्दिरा जोशीले आफ्ना लोकप्रिय गीत प्रस्तुत गर्दैछिन् । यसअघि मोहित चौहानलाई काठमाडौं ल्याइसकेको अल्पेनगलो इभेन्ट्स तथा सैनिक श्रीमती संघले यो कार्यक्रम आयोजना गर्न लागेका हुन् । कार्यक्रममा करिब ६० हजार दर्शक सहभागी हुने अपेक्षा आयोजकहरूको छ ।
२०७२ वैशाख १२ गते गएको भूकम्पबाट पीडितहरूलाई सहयोग गर्ने उद्देश्यले काठमाडौंमा आयोजना गर्न लागिएको एउटा कार्यक्रममा बलिउडका अभिनेत्रीद्वय सोनाक्षी सिन्हा तथा मलाइका अरोडा सहभागी हुने निश्चित भएको छ ।
आयोजक संस्थाले जारी गरेको प्रेस विज्ञप्तिमा जनाइएअनुसार ‘अमरपन्छी’ शीर्षकको उक्त कार्यक्रम काठमाडौंको टुँडिखेलमा सम्पन्न हुनेछ जहाँ बलिउडका यी दुई नायिकाले आफ्ना हिन्दी चलचित्रका गीतमा नृत्य प्रस्तुत गर्नेछन् । उक्त कार्यक्रममा सोनाक्षी र मलाइकासँगै नेपाली नायिकाहरू रेखा थापा, प्रियंका कार्की, केकी अधिकारी, निशा अधिकारी, ऋचा शर्मा, सुष्मा कार्कीले पनि नृत्य गर्नेछन् ।
जेठ १ गते आयोजना गरिने उक्त कार्यक्रममा गायिका इन्दिरा जोशीले आफ्ना लोकप्रिय गीत प्रस्तुत गर्दैछिन् । यसअघि मोहित चौहानलाई काठमाडौं ल्याइसकेको अल्पेनगलो इभेन्ट्स तथा सैनिक श्रीमती संघले यो कार्यक्रम आयोजना गर्न लागेका हुन् । कार्यक्रममा करिब ६० हजार दर्शक सहभागी हुने अपेक्षा आयोजकहरूको छ ।
यूरो फाइनलमा फेसन
असार २४, २०७३-
बेटर ग्यालेक्सीले आइतबार हुने युरो कप फुटबल फाइनलको प्रत्यक्ष प्रसारणलाई ग्ल्यामरस ढंगबाट प्रस्तुत गर्दैछ ।
राति १२:४५ मा हुने फाइनल खेलको प्रत्यक्ष प्रसारण हेर्न पर्खंदा निन्द्रा लाग्ने भएकाले निन्द्रा भगाउन ग्ल्यामरस कार्यक्रमको तयारी गरिएको बेटर ग्यालेक्सीका धीरज तण्डुकारले बताए ।
साँझ ८ बजेदेखि थापाथलीको ब्लुबर्ड मलस्थित मुडस् लाउञ्जमा तण्डुकारकै कोरियोग्राफीमा १२ जना मोडलले फेसन सो गर्दैछन् ।
बेटर ग्यालेक्सीले आइतबार हुने युरो कप फुटबल फाइनलको प्रत्यक्ष प्रसारणलाई ग्ल्यामरस ढंगबाट प्रस्तुत गर्दैछ ।
राति १२:४५ मा हुने फाइनल खेलको प्रत्यक्ष प्रसारण हेर्न पर्खंदा निन्द्रा लाग्ने भएकाले निन्द्रा भगाउन ग्ल्यामरस कार्यक्रमको तयारी गरिएको बेटर ग्यालेक्सीका धीरज तण्डुकारले बताए ।
साँझ ८ बजेदेखि थापाथलीको ब्लुबर्ड मलस्थित मुडस् लाउञ्जमा तण्डुकारकै कोरियोग्राफीमा १२ जना मोडलले फेसन सो गर्दैछन् ।
प्रकाशित: असार २४, २०७३
Friday, June 24, 2016
ठूला गुन्डा भागे, साना सल्बलाए - केपी ढुंगाना, काठमाडौं
असार १०, २०७३- कलंकी क्षेत्रका व्यवसायीसँग हप्ता असुलेर हैरान पारेका जसवन्त भनिने अस्मितकुमार राईलाई प्रहरीले पक्राउ गरेको छ ।
यातायात व्यवसायी, तरकारी व्यापारी, होटल रेस्टुरेन्ट, पार्किङ सबैतिर हप्ता असुल्ने र नदिए कुटपिट, तोडफोड गर्दै आएका उनलाई महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाको टोलीले बिहीबार कम्मरमुनि २ राउन्ड गोली हानेर बिजुलीबजारबाट पक्राउ गरेको हो । उनको अहिले वीर अस्पतालमा उपचार भइरहेको छ ।
पक्राउ गर्न गएको टोलीमाथि आक्रामणको प्रयास भएपछि नियन्त्रणमा लिन गोली चलाएको महाशाखा प्रमुख एसएसपी सर्वेन्द्र खनालले जानकारी दिए । ‘व्यापारीलाई धम्क्याएर पैसा उठाएको सूचनापछि खोजी गरिरहेका थियौं, बिजुलीबजारमा भेटिए,’ खनालले भने, ‘नियन्त्रणमा लिन खोज्दा फलामको रडले हान्ने प्रयास गरेपछि गोली चलाएका हौं ।’
महाशाखाका अधिकारीका अनुसार, राई सामाखुसी क्षेत्रका समीरमानसिंह बस्नेतका सहयोगी हुन् । कुमार घैंटे इन्काउन्टरमा मारिएपछि प्रहरी कारबाहीमा परिने भयले समीरमान देशै छाडेर भागेका थिए । पछि उनी कलंकी र बाफल क्षेत्रमा सक्रिय भएका थिए ।
रकम असुलीको निवेदनका आधारमा महानगरीय प्रहरी वृत्त कालीमाटीले उनलाई यसअघि ५ पटक पक्राउ गरी कारबाही गरे पनि सुध्रिएका थिएनन् । राई डेढ महिनाअघि मात्रै ज्यान मार्ने उद्योगमा पक्राउ परेर छुटेका थिए । थुनामुक्त भएलगत्तै पुन: कलंकी र कालीमाटी क्षेत्रमा हप्ता असुलीमा उनी सक्रिय भए । राईविरुद्ध महाशाखामा ज्यान उद्योगसम्बन्धी २ वटा जाहेरी परेपछि प्रहरीले उनलाई खोजेको थियो ।
‘तरकारी व्यापारीदेखि बस व्यवसायीसम्म राईको धम्कीबाट हैरान भएका थिए,’ महाशाखाका डीएसपी रमेश थापाले भने, ‘पटक–पटक पक्राउ परे पनि उनले आफ्नो धन्दा नछाडेपछि खोजी गरेका थियौं, बिहीबार फेला परे ।’
ठूला भागे, साना सल्बलाए
पक्राउ गरी अदालती कारबाही प्रक्रियामा लैजाँदा उपत्यकामा संगठित आपराधिक समूहका नाइकेको सक्रियता नघटेपछि प्रहरीले २ वर्षअघि कठोर नीति लिँदै इन्काउन्टर अपरेसन सुरु गर्यो । २ वर्षअघि हत्या अभियोगमा फरार दिनेश अधिकारी ‘चरी’ प्रहरी इन्काउन्टरमा मारिए । गत वर्ष महाशाखाको टोलीको इन्काउन्टरमा सामखुसी क्षेत्रका घैंटे भनिने कुमार श्रेष्ठ मारिएपछि गुन्डागर्दीमा कहलिएका दीपक मनाङे, चक्रे मिलन निष्क्रिय भए ।
पक्राउ गरी अदालती कारबाही प्रक्रियामा लैजाँदा उपत्यकामा संगठित आपराधिक समूहका नाइकेको सक्रियता नघटेपछि प्रहरीले २ वर्षअघि कठोर नीति लिँदै इन्काउन्टर अपरेसन सुरु गर्यो । २ वर्षअघि हत्या अभियोगमा फरार दिनेश अधिकारी ‘चरी’ प्रहरी इन्काउन्टरमा मारिए । गत वर्ष महाशाखाको टोलीको इन्काउन्टरमा सामखुसी क्षेत्रका घैंटे भनिने कुमार श्रेष्ठ मारिएपछि गुन्डागर्दीमा कहलिएका दीपक मनाङे, चक्रे मिलन निष्क्रिय भए ।
असुलीमा कहलिएका रमेश बाहुन भनिने सुजन पौडेल पक्राउ परेर जेल पुगे । अपहरणको अभियोगमा अभिषेक गिरीसमेत कारागार पुगे । ललितपुर प्रहरीले ३ महिनाअघि हतियार र लागूऔषधसहित विश्वक्रान्तिलाई पक्राउ गरेको थियो ।
कहलिएकामध्ये गणेश लामाले अझै आफ्नो पुरानो धन्दा छाडेका छैनन् । लेनदेनको मुद्दामा एक कारोबारीको अपहरणको अभियोग लागेका उनी लामो समय लुकेर बसे । जिल्ला अदालत ललितपुरले सफाइ दिएपछि उनी सार्वजनिक भए । निष्क्रिय हुन नसकेका तेजेन्द्र गुरुङ, समीरमानसिंह बस्नेत, प्रवेशमान श्रेष्ठ, माइला लामा, तालु भनिने दीपक हमाल, दावा लामालगायत कोही श्रीलंका त कोही मकाउ र भारत पुगेका छन् ।
डीएसपी थापा पछिल्लो समय गुन्डागर्दीमा पुरानै समूहका तेस्रो तहका सदस्य सक्रिय हुने प्रयासमा रहेको देखिएको बताउँछन् । ‘प्रहरी अपरेसनपछि ठूला भनिएकाहरू कि निष्क्रिय भए कि बिदेसिए’, थापाले भने, ‘त्यो स्थान लिन अहिले जुनियर सक्रिय हुने प्रयासमा रहेको देखिन्छ ।’
Wednesday, June 22, 2016
Saturday, June 18, 2016
फ्लप पनेरु
किशोरावस्थामै ‘पोर्न स्टार’ हुन्छु भन्ने तथा सनी लियोनलाई आइडियल मान्ने अर्चना पनेरुले दुईवटा चलचित्रमा काम गर्न भ्याइसकेकी छिन् । पहिलो ‘छेस्को’ प्रदर्शनमा पनि आयो, तर त्यो छेस्कोले कसैलाई घोच्न सकेन । बरु उल्टो अर्चनाको करियरको सुरुवातमै ‘फ्लप’को ट्याग लगाइदियो ।
पनेरुको पहिलो चलचित्र ‘छेस्को’ चाहेर पनि केही दर्शक (लोकलाजका कारण) हेर्न गएनन् । हलमा पुगेका सीमित दर्शकको अनुहार पनि हलमा छिर्दा र निस्कँदा मास्कले छोपिएको थियो भन्नेसम्म सुनियो । निर्माताले ‘छेस्को’लाई सकेसम्म छिटो युट्युबमा रिलिज गरिसके, किनभने स्वघोषित ‘पोर्नस्टार’ अर्चना पनेरु युट्युब आदि सामाजिक सञ्जालमा मात्र हिट छिन्, हलको पर्दामा ‘फ्लप’ ।
‘छेस्को’को अवस्था हेरिरहेकाहरू उनको अर्को चलचित्र ‘जिस्म’ का निर्माताहरूको अनुहार अहिले हेर्न लायक भएको छ समेत भन्न थालेका छन् ।
प्रकाशित: असार ४, २०७३
Friday, June 17, 2016
माया सम्झे वाक्क हुन्छ, दिक्क लाग्छ, छाती पोल्छ
उनी गायक हुन् । पप गायक । रक गायक । ‘रक योगिज्’ ब्यान्डका संयोजक । सन् ९० को दशकमा भएको ठूलो राजनीतिक उथल–पुथलपछि नेपालको सांस्कृतिक एवं सांगीतिक क्षेत्रमा उदाएका ठूला नेपाली सांगीतिक व्यक्तित्व । काठमाडौं उपत्यकाका गिनेचुनेका धनी । स्वभावले भद्र । व्यापारी खानदानका उत्तराधिकारी ।
काठमाडौं टुँडिखेलमा भुइँचालोको नाममा सैनिक धर्मपत्नीहरूले सोनाक्षी सिन्हा र मलाइका अरोरालाई नचाएको साता नबित्दै उनी ‘साप्ताहिक’ सँग वार्ता गर्दै थिए । सिन्हा र अरोरा नाचको कार्यक्रम भएकै दिन काठमाडौंका महर्जनहरूको देवाली थियो टुँडिखेलमा । टुँडिखेलमै मनाउनुपर्ने देवाली भारतीय अभिनेत्रीहरूको नाचले रोकिदिएपछि योगी दु:खी थिए । त्यसैले उनले ‘सानोतिनो’ हिसाबले कार्यक्रमको बहिष्कार गरे । उनका लागि त्यसमा हेर्नैपर्ने खालको आइटम पनि केही थिएन ।
‘नेपाली सेनाको जर्नेल भारतीय नर्तकीहरूको स्वागत गर्न एयरपोर्ट गएको’ आलोचनामा चाहिँ उनले खासै तुक भेटेनन् । ‘विवादमा पारिएका ती विचरा जर्नेलको अनुहार हेर्नुभयो तपाईंले ? तिनी स्वागत गर्न गएजस्तो लाग्थे त ?’ उनले प्रश्न गरे । त्यसपछि भने, ‘अहिलेका चिफ साहेव भलादमी छन् । म व्यक्तिगत हिसाबले उनलाई मन पराउँछु । उनको चित्त दुख्ने कुरा गर्दिनँ ।’

योगेश्वरलाई नामले मात्र धेरैले नचिन्न सक्छन् । गीतमा सललल वहने उनको स्वर नै यथेष्ट छ उनलाई चिनाउन । ‘जब सन्ध्या हुन्छ, दिल मेरो घबराउँछ, तिम्रो मिलनको आशमा अध्याँरोले सताउँछ ।’ सम्भवत: सबैभन्दा हिट गीत हो यो उनको । धेरै छन् उनका हिट गीतहरू : तिम्रो आँखा हेर्दै मेरो मुटु चस्कियो, बोली सुन्दा मनै लच्कियो । रूप तिम्रो यति झल्कियो, फूलबारीको फुलै झस्कियो ।’ त्यतिले पुग्दैन भने उनको अर्को पपुलर नम्वर छ ‘लै जा चरी ।’ माया सम्झँदा वाक्क दिक्क लाग्छ उनलाई । कस्ता गायक !
स्टेजमा उक्लिएपछि उनी आफैं तताउँछन् श्रोताहरूलाई । आत्माको भित्री तहदेखि गहिरो तर मीठासपूर्ण गाउँछन् । रमाइलो गर्छन् । पूरै वातावरणलाई एकैछिनमा संगीतमय बनाइ दिन्छन् : गीतका संगीतमय गेडाहरूसँगै उनका भावना जोडिन्छन्, कि लोग्नेमान्छे भएर रुनु हुन्न रे तर किन हो किन मुटु सुकसुकाइरहन्छ रे । गहभरि आँसु पोखिइरहन्छ रे ।
योगेश्वर अमात्य । साथीभाइका लागि योगीमात्र । योगीको आफ्नै सांगीतिक ग्याङ छ : ओमविक्रम विष्ट, दीप श्रेष्ठ, जेम्स प्रधान, दीपक थापा, सुजील कर्माचार्य र तृष्णा गुरुङ, सञ्जीव बराइली, प्रवीणदास श्रेष्ठ, प्रवीण मानन्धर, अमूल र रवीन कार्की ढली, दिनेशराज रेग्मी, सुन्दर महर्जन र लिटल श्रेष्ठका साथमा उदघोषण ‘दि वन एन वन्ली’ भनेर नाम कमाएका भूषण दाहाल.....। यो नापी तौली बनाइएको ग्याङ होइन । यो त मात्र मन मिल्ने साथीहरूको रमाइलो समूह हो ।
योगेश्वर र उनको ग्याङ लन्डनको रोयल अलवर्ट हलमा गीत गाउने पहिलो सांगीतिक समूह बनेको छ । अलवर्ट हल, जुन प्रेक्षालयमा गीत गाउनु हरेक गायक–गायिकाको धोको हुन्छ । जहाँ कोकिलकण्ठी लतामंगेशकर, गजल–दम्पती जगजित–चित्रा र अरू पनि हामीले सुनेका, जानेका, गिनेचुनेका गायकहरूले आफनो आवाज गुन्जाइ सकेका छन् । त्यो हलमा हुने सांगीतिक कार्यक्रमको संगीत संयोजन गर्नु हरेक संगीतकारको धोको हुन्छ । धेरै संसार प्रसिद्ध गायकहरूले त्यहाँ गाएका छन् । रमाइलो कुरा, त्यहाँ गाएर कोही प्रसिद्ध हुने होइन । प्रसिद्धि कमाइ सकेकाहरू स्टेजमा उभिएर गाउने थलो हो त्यो । त्यहाँ गाएपछि कुनै पनि गायकले आफूलाई ‘फुलफिल्ड’ पाउँछ ।
योगीले आफ्नो आवाज त्यो हलमा गुन्जाए । उनको त्यो आन्तरिक इच्छा नै थियो । उनकी धर्मपत्नी मंगला पनि यही चाहन्थिन् । दीप श्रेष्ठको सपना थियो त्यहाँ गाउने । त्यो धोको पूरा गर्ने निमित्त बनिदिए योगी । पोहोर साल जून २८ तारिखका दिन नेपाली गायक, गायिका, संगीतकारहरूले आफ्नो आवाजले अलबर्ट हल गुन्जाए । त्यो आवाजको प्रतिध्वनि अहिलेसम्म गुन्जिरहेको छ । त्यहाँ गाउने पहिलो नेपाली गायक बने योगेश्वर र उनको ग्याङ ।
अलवर्ट हलमा गाउने योगेश्वरको धोको निकै पहिलेको हो । भुइँचालोभन्दा पहिलेको । उनी नेपाल र बेलायतकाबीच मित्रताको २ सय वर्ष पूरा भएको उपलक्ष्यमा त्यहाँ नेपाली संगीतिक कार्यक्रम प्रस्तुत गर्न चाहन्थे । बीचमा भुइँचालोले काठमाडौंलाई त्यसरी नै भत्कायो जसरी योगेश्वरका गीतहरूले नेपाली संगीत क्षेत्रका धेरै परम्परागत मान्यतालाई भत्काएको छ । भुइँचालोपछि योगी लागे लन्डनतिर, अलवर्ट हलको कार्यक्रम संयोजन गर्न । ‘वेण्ड इट लाइक वेकह्याम’ सिनेमाको तातो, तातो, तातो गीतकी प्रसिद्ध गायिका बिना मिस्त्रीले उनको मद्दत गरिन् । काठमाडौंस्थित बेलायती दूतावासका डेपुटी मिसन चिफ गाय ह्यारिस्सनको पनि हार्दिक सहयोग मिल्यो योगीलाई ।

योगीकी पत्नी मंगला उक्त कार्यक्रममा सुरुदेखि नै संलग्न थिइन् । उनैले सुझाइन, समारोहबाट उठेको पैसा गोर्खाका भुइँचालो पीडितलाई दिने । त्यहाँ जम्मा भएको २५ हजार पाउण्ड अहिले गोर्खाको स्कुल पुनर्निर्माणमा लगाइएको छ ।
अब उनी अष्ट्रेलिया जाने मेसो मिलाउँदैछन् । सिडनीमा पनि एउटा परफरमेन्सको लोभ गडेर बसेको छ उनको मनमा । योगेश्वर भन्छन्, उनका लागि देशभक्ति निर्विकल्प छ । सनातनी भाषाका राष्ट्रवादी होइनन उनी । उनको देशभक्तिमा समर्पण छ । उनी जे गर्छन् त्यो नेपालकै लागि गर्छन् । यो उनको भावना हो । आफ्ना गीतहरूमा उत्कृष्ट मान्छन् कविवर सिद्धिचरण श्रेष्ठका शब्दहरूमा गुन्जिएको स्वरलाई : क्यारुँ, म यो देश निम्ति क्यारुँ, नाचूँ कि गाऊँ कि गला मिलाउँm, सहर्ष काटी शिर नै चढाउँm ।
योगेश्वर गायक मात्र होइनन् । चिन्तक कलाकार हुन् । देशको समसामयिक वस्तुस्थितिसँग उनी परिचित छन । देशमा चलिरहेको हिन्दू धर्मसम्बन्धी विवादमा उनी स्पष्ट भन्छन्, संविधानबाट हिन्दू धर्म ननिकालेको भए राम्रो हुन्थ्यो । अब फेरि राख्ने हो भने त बबाल हुन्छ ।
सानै उमेरमा हजुरबा दयारामभक्त माथेमा र निबन्धकार शंकर लामिछाने जस्ता दिग्गजको सर–संगतले उनलाई सिर्जनात्मक वनायो । दार्जीलिङको नर्थ पोइन्ट स्कुलमा पढ्दा बेन्च र डेस्कमा हातले ठोकेर मादल र तवला बजाउने केटो नेपालको ‘टप परफर्मिङ’ सिंगर वन्ला भन्ने कल्पना त्यतिबेला सायद गरिएको थिएन । उनको ओठमा रहेको शारीरिक कमीले पनि उनलाई गायक बनाउन मद्दत गर्यो । संगीतले उनमा रहेको हीनता हटायो र आत्मसम्मान वढायो ।
अहिले उनमा प्रचूर आत्म विश्वास छ । भन्छन, ‘मसँग यति धेरै पैसा नभएको भए म सारै राम्रो गायक बन्थे । अहिले त म जे छु, त्यो मेरो गायक प्रतिभाको १० प्रतिशत पनि छैन ।’
Thursday, June 16, 2016
बिरालो मेरो गुरु हो
मीनबहादुर भाम, निर्देशक कालो पोथी
9 करोड 85 लाख रुपैयाँ खर्च गरेर बनाइएको चलचित्र “कालो पोथी’ का निर्देशक हुन्, मीनबहादुर । नेपाली टिमले निर्माण गरेको यो चलचित्र महँगो भएर मात्र चर्चित भएको होइन, यसले अहिलेसम्म २५ वटा चलचित्र महोत्सवमा भाग लिएको छ भने भेनिस फिल्म फेस्टिबलमा क्रिटिक च्वाइसमा बेस्ट फिल्मको उपाधि जितेको छ । निर्माण हुनुअघि नै यो चलचित्रको कथा–पटकथाले स्विट्जरल्यान्ड, बर्लिन र फ्रान्सको कला–संस्कृति मन्त्रालयबाट साढे २ करोड रुपैयाँभन्दा बढीको पुरस्कार जितेको थियो । अहिलेसम्म संसारका ५० भन्दा बढी टेलिभिजन च्यानलले यो चलचित्रको कपिराइट किनिसकेका छन् । नेपाली बजारमा पनि यसले उल्लेख्य व्यापार गरिरहेको छ । मुगुका स्थायी बासिन्दा उनले राजनीतिशास्त्र तथा बौद्ध दर्शनमा स्नातकोत्तर गरेका छन् । लुकेर काम गर्न रुचाउने भामसँग साप्ताहिकले उनको जीवन र नेपाली चलचित्रका विषयमा लामो कुराकानी गरेको थियो ।
तपाईंमा नेपाली चलचित्रमा हलचल मच्चाउने क्षमता रहेछ । यद्यपि अहिलेसम्म आम मानिसले तपाईंलाई चिन्दैनन् । किन लुक्नुभएको ?
मलाई एक्लै बस्न मन लाग्छ । चलचित्र गम्भीर साधनाको क्षेत्र हो । म त्यसैमा लागिरहन चाहन्छु । अहिले हलहरूमा चलचित्र लागिरहेकाले बाध्यतावश बाहिर निस्किएको हुँ । खासमा मैले ठूलो काम गरेँ भन्ने पनि लाग्दैन ।
तर तपाईंको चलचित्रले संसारभर प्रभाव पार्यो । साढे २ करोड त पुरस्कार नै पाउनुभयो । यो ठूलो कुरा हो नि, होइन ?
हो, मलाई पहिलेदेखि नै नेपाली चलचित्रको विस्तार सम्भव छ भन्ने लाग्थ्यो । हलिउडले बनाएको चलचित्र संसारभर चल्छन् । कोरिया एक्लैले हलिउडलाई ३० प्रतिशतभन्दा बढी बिजनेस दिन्छ । हिन्दी चलचित्रले पनि संसारभर उल्लेख्य व्यापार गर्छन् । क्याराभानले संसारभर नै चर्चा पायो । त्यो हाम्रो कथा थियो र कलाकार पनि हाम्रै थिए । यी सबै कुराले पनि नेपाली चलचित्रको विस्तार सम्भव छ भन्ने लाग्थ्यो । त्यसैको प्रयास थियो कालो पोथी ।
तर कालो पोथीमा नेपाल जति राम्रो छ, त्यति देखाउनु भएको छैन । माओवादी द्वन्द्वलाई हलुका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ । अझ राम्रो गर्न सकिँदैनथ्यो ?
चलचित्र बनाउनुअघि नै हामीले दुईवटा कुरा निश्चित गरेका थियौं, पहिलो सौन्दर्यमा कटौती गर्ने । नेपाल सुन्दर छ तर हामी जुन परिस्थितिमा बाँचेका छौं, त्यो सुन्दर छैन । हामीले जुन स्थानमा सुटिङ गर्यौं, ती क्षेत्र सौन्दर्यका दृष्टिले अनुपम छन्, तर यो चलचित्र सौन्दर्यको कथा होइन, दु:खको कथा हो । त्यसैले राम्रा दृश्यहरू जानेरै समेटेनौं । दोस्रो, माओवादी द्वन्द्वलाई ‘लाउडली’ देखाउँदा कसैको पक्षमा समर्थन वा विरोध गर्नुपथ्र्यो । चलचित्रकर्मीको काम कुनै कुराको पक्ष वा विपक्षमा कुरा गर्नुभन्दा एउटा पत्रकार जस्तो तटस्थ भएर रिपोर्टिङ शैलीमा फिल्म बनाउँ भन्ने प्रयास गरेका हौं ।
कालोपोथीलाई किन संसारभर मन पराइयो त ?
विषयवस्तुका कारण । हाम्रा कथा नौला छन्, त्यसलाई राम्रोसँग भन्ने हो भने यसको ठूलो बजार छ । हामी नेपाली पुस्तक विदेशी भाषामा अनुवाद होस् भन्ने चाहन्छौं । नेपाली हस्तकला विदेशमा निर्यात होस् भन्ने चाहन्छौं । त्यसैगरी नेपाली चलचित्रले पनि विदेशी बजारमा प्रवेश पाउनुपर्छ ।
चलचित्र हेर्दा सामान्य छ । नेपाली चलचित्र ५० लाखमा बनिरहेका बेला झन्डै ४ करोड रुपैयाँ कहाँ खर्च भयो ?
मुगु, जहाँ चलचित्रको सुटिङ भयो, त्यहाँ यातायातको सुविधा छैन । त्यस्तो स्थानमा साढे ६ महिना ठूलो युनिट बस्यो । हामीले त्यहीँ कार्याशाला चलायौं । काठमाडौंको भन्दा १० गुणा महँगोमा खाद्यान्न र अन्य कुरा किन्नुपर्छ । त्यसमाथि करिब एउटा चलचित्र बन्ने पैसा दिएर फ्रान्सबाट सिनेम्याटोग्राफर ल्याएका थियौं । अन्तिमको एउटा दृश्य खिच्न ८ लाख रुपैयाँ खर्च गर्यौं । सपनाको दृश्य खिच्न कुल २५ लाख रुपैयाँ खर्च भएको थियो । ३ करोड ८५ लाख रुपैयाँ चलचित्र राम्रो बनाउने प्रयासस्वरूप गरिएको थियो ।
१ करोड खर्च गरेर पुरस्कार पाएको २ करोड रुपैयाँ नाफाका रूपमा राख्न सक्नुहुन्थ्यो, त्यसो नगर्नुको कारण ?
केहीले मलाई यस्तै सुझाव दिनुभएको थियो, तर म व्यापार गर्न चलचित्र क्षेत्रमा आएको होइन । नेपाली चलचित्र पनि विश्वस्तरको हुन सक्छ भनेर प्रयास गरेको थिएँ । नभन्दै त्यो सफल भएको छ । अबका चलचित्रमा लगानीको खाँचो छैन । धेरै विदेशी चलचित्र कम्पनीले मसँग काम गर्ने चासो देखाएका छन्, तर मलाई नेपाली लगानीकर्ताहरूबाटै यो काम भए हुन्थ्यो भन्ने लाग्छ । सबै लगानी गर्न नसकिए पनि कम्तीमा २५ प्रतिशत नेपालीको लगानी होस् भन्ने चाहन्छु ।
9 करोड 85 लाख रुपैयाँ खर्च गरेर बनाइएको चलचित्र “कालो पोथी’ का निर्देशक हुन्, मीनबहादुर । नेपाली टिमले निर्माण गरेको यो चलचित्र महँगो भएर मात्र चर्चित भएको होइन, यसले अहिलेसम्म २५ वटा चलचित्र महोत्सवमा भाग लिएको छ भने भेनिस फिल्म फेस्टिबलमा क्रिटिक च्वाइसमा बेस्ट फिल्मको उपाधि जितेको छ । निर्माण हुनुअघि नै यो चलचित्रको कथा–पटकथाले स्विट्जरल्यान्ड, बर्लिन र फ्रान्सको कला–संस्कृति मन्त्रालयबाट साढे २ करोड रुपैयाँभन्दा बढीको पुरस्कार जितेको थियो । अहिलेसम्म संसारका ५० भन्दा बढी टेलिभिजन च्यानलले यो चलचित्रको कपिराइट किनिसकेका छन् । नेपाली बजारमा पनि यसले उल्लेख्य व्यापार गरिरहेको छ । मुगुका स्थायी बासिन्दा उनले राजनीतिशास्त्र तथा बौद्ध दर्शनमा स्नातकोत्तर गरेका छन् । लुकेर काम गर्न रुचाउने भामसँग साप्ताहिकले उनको जीवन र नेपाली चलचित्रका विषयमा लामो कुराकानी गरेको थियो ।
तपाईंमा नेपाली चलचित्रमा हलचल मच्चाउने क्षमता रहेछ । यद्यपि अहिलेसम्म आम मानिसले तपाईंलाई चिन्दैनन् । किन लुक्नुभएको ?
मलाई एक्लै बस्न मन लाग्छ । चलचित्र गम्भीर साधनाको क्षेत्र हो । म त्यसैमा लागिरहन चाहन्छु । अहिले हलहरूमा चलचित्र लागिरहेकाले बाध्यतावश बाहिर निस्किएको हुँ । खासमा मैले ठूलो काम गरेँ भन्ने पनि लाग्दैन ।
तर तपाईंको चलचित्रले संसारभर प्रभाव पार्यो । साढे २ करोड त पुरस्कार नै पाउनुभयो । यो ठूलो कुरा हो नि, होइन ?
हो, मलाई पहिलेदेखि नै नेपाली चलचित्रको विस्तार सम्भव छ भन्ने लाग्थ्यो । हलिउडले बनाएको चलचित्र संसारभर चल्छन् । कोरिया एक्लैले हलिउडलाई ३० प्रतिशतभन्दा बढी बिजनेस दिन्छ । हिन्दी चलचित्रले पनि संसारभर उल्लेख्य व्यापार गर्छन् । क्याराभानले संसारभर नै चर्चा पायो । त्यो हाम्रो कथा थियो र कलाकार पनि हाम्रै थिए । यी सबै कुराले पनि नेपाली चलचित्रको विस्तार सम्भव छ भन्ने लाग्थ्यो । त्यसैको प्रयास थियो कालो पोथी ।
तर कालो पोथीमा नेपाल जति राम्रो छ, त्यति देखाउनु भएको छैन । माओवादी द्वन्द्वलाई हलुका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ । अझ राम्रो गर्न सकिँदैनथ्यो ?
चलचित्र बनाउनुअघि नै हामीले दुईवटा कुरा निश्चित गरेका थियौं, पहिलो सौन्दर्यमा कटौती गर्ने । नेपाल सुन्दर छ तर हामी जुन परिस्थितिमा बाँचेका छौं, त्यो सुन्दर छैन । हामीले जुन स्थानमा सुटिङ गर्यौं, ती क्षेत्र सौन्दर्यका दृष्टिले अनुपम छन्, तर यो चलचित्र सौन्दर्यको कथा होइन, दु:खको कथा हो । त्यसैले राम्रा दृश्यहरू जानेरै समेटेनौं । दोस्रो, माओवादी द्वन्द्वलाई ‘लाउडली’ देखाउँदा कसैको पक्षमा समर्थन वा विरोध गर्नुपथ्र्यो । चलचित्रकर्मीको काम कुनै कुराको पक्ष वा विपक्षमा कुरा गर्नुभन्दा एउटा पत्रकार जस्तो तटस्थ भएर रिपोर्टिङ शैलीमा फिल्म बनाउँ भन्ने प्रयास गरेका हौं ।
कालोपोथीलाई किन संसारभर मन पराइयो त ?
विषयवस्तुका कारण । हाम्रा कथा नौला छन्, त्यसलाई राम्रोसँग भन्ने हो भने यसको ठूलो बजार छ । हामी नेपाली पुस्तक विदेशी भाषामा अनुवाद होस् भन्ने चाहन्छौं । नेपाली हस्तकला विदेशमा निर्यात होस् भन्ने चाहन्छौं । त्यसैगरी नेपाली चलचित्रले पनि विदेशी बजारमा प्रवेश पाउनुपर्छ ।
चलचित्र हेर्दा सामान्य छ । नेपाली चलचित्र ५० लाखमा बनिरहेका बेला झन्डै ४ करोड रुपैयाँ कहाँ खर्च भयो ?
मुगु, जहाँ चलचित्रको सुटिङ भयो, त्यहाँ यातायातको सुविधा छैन । त्यस्तो स्थानमा साढे ६ महिना ठूलो युनिट बस्यो । हामीले त्यहीँ कार्याशाला चलायौं । काठमाडौंको भन्दा १० गुणा महँगोमा खाद्यान्न र अन्य कुरा किन्नुपर्छ । त्यसमाथि करिब एउटा चलचित्र बन्ने पैसा दिएर फ्रान्सबाट सिनेम्याटोग्राफर ल्याएका थियौं । अन्तिमको एउटा दृश्य खिच्न ८ लाख रुपैयाँ खर्च गर्यौं । सपनाको दृश्य खिच्न कुल २५ लाख रुपैयाँ खर्च भएको थियो । ३ करोड ८५ लाख रुपैयाँ चलचित्र राम्रो बनाउने प्रयासस्वरूप गरिएको थियो ।
१ करोड खर्च गरेर पुरस्कार पाएको २ करोड रुपैयाँ नाफाका रूपमा राख्न सक्नुहुन्थ्यो, त्यसो नगर्नुको कारण ?
केहीले मलाई यस्तै सुझाव दिनुभएको थियो, तर म व्यापार गर्न चलचित्र क्षेत्रमा आएको होइन । नेपाली चलचित्र पनि विश्वस्तरको हुन सक्छ भनेर प्रयास गरेको थिएँ । नभन्दै त्यो सफल भएको छ । अबका चलचित्रमा लगानीको खाँचो छैन । धेरै विदेशी चलचित्र कम्पनीले मसँग काम गर्ने चासो देखाएका छन्, तर मलाई नेपाली लगानीकर्ताहरूबाटै यो काम भए हुन्थ्यो भन्ने लाग्छ । सबै लगानी गर्न नसकिए पनि कम्तीमा २५ प्रतिशत नेपालीको लगानी होस् भन्ने चाहन्छु ।
सबैभन्दा उत्कृष्ट र कमजोर गणितमै
असार २, २०७३- यस वर्षको एसएलसी परीक्षामा
सबैभन्दा उत्कृष्ट 'ए प्लस' र कमजोर 'ई' ग्रेड ल्याउनेहरुको ठूलो संख्या
अनिवार्य गणित विषय भएको छ । ९० अंकभन्दा माथि 'ए प्लस' ग्रेड ल्याउनेको
बढी संख्या गणितमै छ भने २० भन्दा कम अंक 'ई' ग्रेड ल्याउनेहरुको
संख्यालेपनि सोही विषयमा सबैलाई उछिनेको छ ।
'ए प्लस' ग्रेड २३ हजार ३ सय ३४ जनाले ल्याएका छन् भने १ लाख ४६ हजार ९ सय ३५ जनाले 'ई' ग्रेड प्राप्त गरेका छन् ।
यस्तै, अनिवार्य अगे्रंजी विषयमा १२ हजार ५ सय ५२ जनाले ए प्लस ग्रेड प्राप्त गरेका छने भने अनिवार्य नेपालीमा जम्मा ६३ जनाले ९० अंक कटाउन सफल भएका छन् ।
गणितपछि सबैभन्दा धेरै विद्यार्थीले विज्ञान विषयमा 'ई' ग्रेड ल्याएका छन् । १ लाख १० हजार २ सय ७४ विद्यार्थीले २० भन्दा कम अंक विज्ञानमा ल्याएका हुन् । अंग्रेजीमा ७१ हजार १ सय २४, सामाजिक शिक्षामा ४६ हजार ९ सय २८, अनिवार्य नेपालीमा २३ हजार ४६ जना परीक्षार्थीले 'ई' ग्रेड ल्याएका छन् ।
त्यस्तै ३० भन्दा कम अंक ल्याएर 'डी' ग्रेड ल्याउने परीक्षार्थीको संख्या पनि क्रमशः अंग्रेजी, विज्ञान , सामाजिक शिक्षा, गणित र नेपाली विषयमा बढी छ । डी र ई ग्रेड ल्याउनेले ग्रेड सुधार गर्न कुनै दुई विषयमा पुनः परीक्षा दिन पाउने छन् । अघिल्ला वर्षहरुमा ३२ अंक ल्याउने विद्यार्थी सम्बन्धित विषयमा उतिर्ण भएको मानिन्थ्यो ।
'ए प्लस' ग्रेड २३ हजार ३ सय ३४ जनाले ल्याएका छन् भने १ लाख ४६ हजार ९ सय ३५ जनाले 'ई' ग्रेड प्राप्त गरेका छन् ।
यस्तै, अनिवार्य अगे्रंजी विषयमा १२ हजार ५ सय ५२ जनाले ए प्लस ग्रेड प्राप्त गरेका छने भने अनिवार्य नेपालीमा जम्मा ६३ जनाले ९० अंक कटाउन सफल भएका छन् ।
गणितपछि सबैभन्दा धेरै विद्यार्थीले विज्ञान विषयमा 'ई' ग्रेड ल्याएका छन् । १ लाख १० हजार २ सय ७४ विद्यार्थीले २० भन्दा कम अंक विज्ञानमा ल्याएका हुन् । अंग्रेजीमा ७१ हजार १ सय २४, सामाजिक शिक्षामा ४६ हजार ९ सय २८, अनिवार्य नेपालीमा २३ हजार ४६ जना परीक्षार्थीले 'ई' ग्रेड ल्याएका छन् ।
त्यस्तै ३० भन्दा कम अंक ल्याएर 'डी' ग्रेड ल्याउने परीक्षार्थीको संख्या पनि क्रमशः अंग्रेजी, विज्ञान , सामाजिक शिक्षा, गणित र नेपाली विषयमा बढी छ । डी र ई ग्रेड ल्याउनेले ग्रेड सुधार गर्न कुनै दुई विषयमा पुनः परीक्षा दिन पाउने छन् । अघिल्ला वर्षहरुमा ३२ अंक ल्याउने विद्यार्थी सम्बन्धित विषयमा उतिर्ण भएको मानिन्थ्यो ।
Wednesday, June 15, 2016
पैदलयात्री मार्ने टेम्पु चालक मनिष खड्का २२ वर्षपछि पक्राउ
असार १,
२०७३- पैदलयात्रीलाई ठक्कर दिएर मारेको अभियोगमा कैद सजाय तोकिएका टेम्पु
चालक २२ वर्षपछि पक्राउ परेका छन् । २०५१ साउन २३ को घटनामा दोषी ठहर भएका मनिष खड्का बुधबार पक्राउ परेका हुन् ।
खड्कालाई काठमाडौं जिल्ला अदालतले २ वर्ष कैदको फैसला गरे पनि उनी फेला परेका थिएनन् । केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरोका अनुसार साउनमा बा.अ.ह. ८७७ नम्बरको टेम्पो चलाउनेक्रममा चाबहिलमा पैदलयात्री रोमन लाई ठक्कर दिएका थिए । उपचारका क्रममा उनको१२ गते मृत्यु भएपछि खड्काविरुद्ध सवारी ज्यान मुद्धा लागेको थियो ।
सोही मुद्धामा जिल्ला अदालत काठमाडौंले उनलाई दोषी ठहर गर्दै २०५१ माघ १० मा कैद सजाय सुनाएको थियो । अदालतको फैसला कार्यान्वयन निर्देशनालयको सूचीमा सो फैसला कार्यान्वयन नभएको आधारमा ब्युरोको टोलीले खड्कालाई पक्राउ गरी अदालतमा बुझाएको थियो ।
अदालतले बुधबार उनलाई कैद भुक्तानका लागि डिल्लीबजार कारागार पठाएको छ ।
खड्कालाई काठमाडौं जिल्ला अदालतले २ वर्ष कैदको फैसला गरे पनि उनी फेला परेका थिएनन् । केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरोका अनुसार साउनमा बा.अ.ह. ८७७ नम्बरको टेम्पो चलाउनेक्रममा चाबहिलमा पैदलयात्री रोमन लाई ठक्कर दिएका थिए । उपचारका क्रममा उनको१२ गते मृत्यु भएपछि खड्काविरुद्ध सवारी ज्यान मुद्धा लागेको थियो ।
सोही मुद्धामा जिल्ला अदालत काठमाडौंले उनलाई दोषी ठहर गर्दै २०५१ माघ १० मा कैद सजाय सुनाएको थियो । अदालतको फैसला कार्यान्वयन निर्देशनालयको सूचीमा सो फैसला कार्यान्वयन नभएको आधारमा ब्युरोको टोलीले खड्कालाई पक्राउ गरी अदालतमा बुझाएको थियो ।
अदालतले बुधबार उनलाई कैद भुक्तानका लागि डिल्लीबजार कारागार पठाएको छ ।
प्रकाशित: असार १, २०७३
एसएलसी रिजल्ट भोलि ७ बजे
असार १, २०७३- परीक्षा नियन्त्रण
कार्यालयले एसएलसीको नतिजा बिहीबार सार्वजनिक गर्दैछ । नतिजा बिगतको जस्तो
श्रेणी छुट्याउने आउने छैन । विद्यार्थीको सिकाई कुन समूहमा छ भनेर
बर्गिकरण गरेर सार्वजनिक हुदैछ ।
परीक्षा नियन्त्रक कृष्णप्रसाद काप्रीले नतिजा बिहीबार अपरान्हसम्म सार्वजनिक गर्ने तयारी गरेको बताए । ‘सबै तयारी सकियो,’ उनले भने,‘बिहीबार अपरान्ह नतिजा सार्वजनिक गर्दैछौ ।’ गतवर्ष भन्दा ढिला परीक्षा भएपनि कार्यालयले चाडै नतिजा सार्वजनिक गरेको हो ।
एसएलसी परीक्षामा ६ लाख १ सय २० विद्यार्थी सहभागी थिए । परीक्षा नियन्त्रण कार्यालयले ए प्लस, ए, बी प्लस, बी, सी प्लस, सी, डी प्लस, डी र ई समूहमा छुट्याएर नतिजा सार्वजनिक गर्दैछ । यसले बिगतको जस्तो फेल, पास र श्रेणी छुट्याएर आउने छैन ।
कुन विद्यार्थीको सिकाई क्षमता कुन समूहमा पर्यो भन्ने छुट्याएर ल्याउन लागेको हो ।
परीक्षा नियन्त्रक कृष्णप्रसाद काप्रीले नतिजा बिहीबार अपरान्हसम्म सार्वजनिक गर्ने तयारी गरेको बताए । ‘सबै तयारी सकियो,’ उनले भने,‘बिहीबार अपरान्ह नतिजा सार्वजनिक गर्दैछौ ।’ गतवर्ष भन्दा ढिला परीक्षा भएपनि कार्यालयले चाडै नतिजा सार्वजनिक गरेको हो ।
एसएलसी परीक्षामा ६ लाख १ सय २० विद्यार्थी सहभागी थिए । परीक्षा नियन्त्रण कार्यालयले ए प्लस, ए, बी प्लस, बी, सी प्लस, सी, डी प्लस, डी र ई समूहमा छुट्याएर नतिजा सार्वजनिक गर्दैछ । यसले बिगतको जस्तो फेल, पास र श्रेणी छुट्याएर आउने छैन ।
कुन विद्यार्थीको सिकाई क्षमता कुन समूहमा पर्यो भन्ने छुट्याएर ल्याउन लागेको हो ।
Tuesday, June 14, 2016
टिचिङको लापरवाहीले गयो आमा र बच्चाको ज्यान !
--------------------------------------------------------
काठमाडौं – टिचिङ अस्पतालको लापरवाहीले मेरी श्रीमती र बच्चाको ज्यान गएको छ । मेरी श्रीमती मीना गर्भवती भएपछि हामीले शुरुदेखी अन्तिम पटकसम्म टिचिङ अस्पतालकै श्वास्थ्यकर्मी डा. नितु प्रधानसँग परामर्श गरिरहेका थियौं । अघिल्लो दिनसम्म सबै अवस्था ठिक थियो ।
डेलिभरीको लागि अस्पताल भर्ना हुनु भन्दा अगाडि पनि बच्चाको भिडियोएक्सरे गरेको थिएँ । बच्चाको मुटुको धड्कन पनि राम्रो थियो । जेठ १३ गते बेलुकी ५ बजे अस्पतालमा भर्ना गरेको हो । १४ गते बच्चा नर्मल डेलीभरीमै जन्मेको हो । बच्चा जन्मेपछि रोएको आवाज सुनेको नजिकको वेडका बिरामीले मलाई बताएका थिए ।
कतिवेला बच्चा हेर्न पाइएला भनेर लेवर रुमको ढोकैमा कुरेर बसेको मलाइ बच्चा जन्मेको २ घन्टापछि मात्र मृत्यु भइसकेको बच्चा लिएर दिएका थिए । अघिल्लो दिनसम्म मुटुको चाल राम्रो थियो । तर जन्मिएपछि एक्कासी बच्चाको मुटुको धड्कन नै थिएन भन्ने आरोप लगाए ३१ वर्षको उमेरमा पहिलो बच्चा जन्माउन लागेका हामी दम्पत्ति बच्चा आउने दिनको प्रतिक्षामा थियौं । तर यो दिन मेरो जीवनमा कहिल्यै बिर्सिन नसकिने घाउ बनेर आइपुग्यो ।
बच्चाको डेथ भइसकेपछाडी सुत्केरी भएको २ घन्टा पछि मात्र आमाको अवस्था पनि नाजुक छ छिटै औषधी र रगतको व्यबस्था गर्नुस भनेर अस्पतालले खवर गरेको थियो । बच्चालाइ गुमाउनु परेपनि आमालाइ सकेसम्म बचाउनुपर्छ भनेर हामी सबै दौडधुपमा लाग्यौं ।
उनको रगत बगिरहेको रहेछ । तर हामीलाइ २ घन्टापछि मात्र थाहा दिइयो । जवकी सुत्केरी हुने बेलामा पहिल्यै रगत पनि चाहिन सक्छ रगतको जोहो गर्नु भनेर भन्ने चलन हुन्छ तर हामीलाई सब नर्मल छ भनेर भनिएको थियो ।
लेवररुम प्रशासनले सुत्केरी हुनासाथ नै खवर नगरेर किन २ घन्टापछि मात्र खवर गर्यो यसमा हामीलाइ गम्भिर आशंका छ । मिनाको नियमित चेकअप गरिरहेकी डा. निलम प्रधानकै नेतृत्वको टिमले उनको डेलीभरी गराएको हो । तर सिकारु टिमले डेलिभरी गराएको हुनाले उनको डेलिभरी प्रकृयामै लापरवाही भएको हो । अस्पतालले हामीलाइ यहीं कारणले आमा र बच्चाको ज्यान गएको हो भनेर चित्तबुझ्दो जवाफ दिन सकेको छैन ।
रगत निरन्तर बगिरहेको हुनाले पाठेघर नै फालेपछि रगत थामिन्छ कि भनी १० घन्टा जति पछि अप्रेशन गरेर उनको पाठेघर पनि फालिएको थियो । फेरी पनि उनलाइ रगत बग्न रोकिएन । आइसियूको भेन्टिलेटरमा राखेर १७ दिन उपचार गर्दा पनि उनलाइ बचाउन सकिएन ।
राम्रो उपचार सुबिधाको लागि बेलैमा अस्पताल आउँदा पनि मैले मेरो श्रीमती र बच्चालाइ सकुशल भर फर्काउन सकिन । अस्पतालको लापरवाहीकै कारण आज मैले मेरो परिवार र बच्चा गुमाउन पुगेँ । अव न्यायको लागि प्रशासनको ढोका ढक्ढकाउँछु । मैले जस्तो दुःख अरु कसैले भोग्नु नपरोस भन्नको लागि पनि मैले अस्पतालका दोषीहरुलाइ कार्वाहीको दायरामा ल्याउनैपर्छ । मेरी श्रीमतीको केशमा अस्पतालले कि चित्तबुझ्दो जवाफ दिनुपर्छ कि गल्ती गरेपछि सजायँको भागीदार हुनुपर्छ ।
Monday, June 13, 2016
नयाँ शक्तिको राष्ट्रिय भेला आज सकिदै "बाबुराम"
जेष्ठ ३२, २०७३ नयाँ शक्ति नेपालको जारी पार्टी स्थापना राष्ट्रिष्य
भेलामा आज पनि विभिन्न तीन प्रतिवेदनमाथि छलफल हुँदैछ । राष्ट्रिय भेला
अन्तर्गत प्रज्ञा प्रतिष्ठानमा हिजो सुरु छलफल सत्रमा संयोजक बाबुराम
भट्टराईको राजनीतिक प्रतिवेदन, नेता देवेन्द्र पौडेलको संगठन विधान र
रामेश्वर खनालको आर्थिक विकास र समृद्धिको प्ररुपमा विषयक प्रतिवेदन पेश
भएका थिए । ती प्रतिवेदनमाथि प्रतिनिधिहरु १२ समूहमा विभाजित भएर छलफल
गरिरहेका छन् ।सबै समूहका तर्फबाट आज टोली नेताले धारणा राखिसकेपछि तीन वटै प्रतिवेदन सुझावसहित पारित गरिने नयाँ शक्तिका नेता खिमलाल देवकोटाले जानकारी दिनुभयो । नेता देवकोटाका अनुसार राष्ट्रिय भेलाले पारित गरेको प्रतिवदेन जनस्तरमा छलफलका लागि पठाइनेछ । प्रतिवेदन पारित गर्दै राष्ट्रिय भेला आजै सकिने सो पार्टीले जनाएको छ ।
Sunday, June 12, 2016
रसुवागढीबाट १५ किलो अवैध सुनसहित ९ जना पक्राउ
जेष्ठ ३०, २०७३
केरुङबाट रसुवागढी हुँदै नेपाल भित्र्याइएको १५ किलो अवैध सुनसहित ९ जनालाई प्रहरीले आज पक्राउ गरेको छ । नेपाल र सशस्त्र प्रहरीको संयुक्त टोलीले रसुवागढी पुलबाट सो परिमाणको सुनसहित सिन्धुपाल्चोक टिमुरे ५ का कुङजाङ तामाङलाई पक्राउ गरेको हो ।
नियमित सुरक्षाजाँचका क्रममा प्रहरीले अवैध सुन फेला पारेको थियो । २५ बर्षिय तामाङले आफ्नो शरीरमा डोरीले बाँधेर लुकाई ल्याएको अवस्थामा प्रहरी टोलीले सुन वरामद गरेको प्रमुख जिल्ला अधिकारी कृष्णप्रसाद अधिकारीले जानकारी दिनुभयो ।
प्रहरीका अनुसार सो सुनको मुल्य नेपाली वजारमा १५ करोड ७५ लाख रुपैयाँ रहेको छ । तातोपानी नाका वन्द भएपछि अन्तर्राष्ट्रिय नाकाको रुपमा संचालनमा आएको रसुवागढीमा सुन वरामद भएको यो पहिलो पटक हो ।
केरुङबाट रसुवागढी हुँदै नेपाल भित्र्याइएको १५ किलो अवैध सुनसहित ९ जनालाई प्रहरीले आज पक्राउ गरेको छ । नेपाल र सशस्त्र प्रहरीको संयुक्त टोलीले रसुवागढी पुलबाट सो परिमाणको सुनसहित सिन्धुपाल्चोक टिमुरे ५ का कुङजाङ तामाङलाई पक्राउ गरेको हो ।
नियमित सुरक्षाजाँचका क्रममा प्रहरीले अवैध सुन फेला पारेको थियो । २५ बर्षिय तामाङले आफ्नो शरीरमा डोरीले बाँधेर लुकाई ल्याएको अवस्थामा प्रहरी टोलीले सुन वरामद गरेको प्रमुख जिल्ला अधिकारी कृष्णप्रसाद अधिकारीले जानकारी दिनुभयो ।
प्रहरीका अनुसार सो सुनको मुल्य नेपाली वजारमा १५ करोड ७५ लाख रुपैयाँ रहेको छ । तातोपानी नाका वन्द भएपछि अन्तर्राष्ट्रिय नाकाको रुपमा संचालनमा आएको रसुवागढीमा सुन वरामद भएको यो पहिलो पटक हो ।
Saturday, June 11, 2016
सम्बन्धविच्छेद बढ्दै
जेष्ठ ३०, २०७३- चालु आर्थिक वर्षको दस
महिनामा काठमाडौं जिल्ला अदालतले सम्बन्धविच्छेदका १ हजार ६ सय ७ मुद्दा
टुंग्याइदियो । अर्थात्, काठमाडौंमा मात्र दैनिक ५ दशमलव ३५ वटा दाम्पत्य
टुटिरहेका छन् ।
काठमाडौंमा मात्रै अघिल्लो साउनदेखि गत वैशाखसम्म १ हजार ७ सय ८३ सम्बन्धविच्छेदका मुद्दा दर्ता भएका थिए । तीमध्ये ४ सय ३८ वटा मुल्तवीमा छन् । पारपाचुके पाउन अदालत जानेमा महिला निकै धेरै छन् ।
हरेक वर्ष यो तथ्यांक बढदो छ । २०७०र७१ मा प्रतिमहिना औसत १ सय ४५ सम्बन्धविच्छेदका मुद्दा फैसला भए भने २०७१र७२ मा १ सय ५२ र २०७२र७३ मा १ सय ६० पुग्यो ।
महिला अधिकारको क्षेत्रमा कार्यरत अधिवक्ता सपना प्रधान मल्ल कानुनले दिएको सुविधा नै सम्बन्धविच्छेद बढ्नुको पहिलो कारण भएको बताउँछिन् ।
‘यसैलाई आधार मानेर महिला सशक्तीकरणको अभ्यास सुरु भएको भन्नचाहिँ मिल्दैन,’ उनले भनिन्, ‘बरु सशक्तीकरणकै कारण महिलाहरूमा पुरुषको दबाब र यातना सहेर नबस्ने बानी विकास गरायो । त्यसको सोझो प्रभाव सम्बन्धविच्छेदमार्फत पनि हुने नै भयो ।’
उनको ठम्याइमा वैदेशिक रोजगारीको बढ्दो क्रम र त्यसले निर्माण गरेको आर्थिक सम्पन्नताका साथै सक्षम र आत्मनिर्भर महिलाको संख्यात्मक वृद्धिले उनीहरू स्वनिर्णय प्रक्रियामा थप स्वतन्त्र भएका हुन् ।
मानवशास्त्री चन्द्रकान्त ज्ञवाली सम्बन्धविच्छेदलाई स्वतन्त्रतासँग मात्रै जोडेर हेर्न नहुने धारणा राख्छन् । उनको बुझाइमा सम्बन्धविच्छेदसँग पारिवारिक संरचना र त्यससँगै जोडिएका सन्तानको भविष्य पनि गाँसिएको हुन्छ ।
‘सम्बन्धविच्छेदपछि महिला र पुरुष त स्वतन्त्र होलान् तर तिनका सन्तानले अभिभावकको बलियो संरक्षकत्व पाउन सक्दैनन्,’ उनले भने, ‘कानुनी आधार खुकुलो बनाएर मात्रै हुँदैन । दम्पती छुट्टिएपछि बच्चाबच्चीप्रति कस्तो दायित्व हुने र राज्यको भूमिका के हुने भन्ने पनि बहस आवश्यक छ ।’
हालै राजधानीमा पुस्तक प्रदर्शनीमा आयोजित ‘पहिचान र साहित्य’ शीर्षक बहसमा लेखक आहुतीले भने, ‘महिलाले आफ्नो मुक्तिका लागि घर भत्काउन सक्नुपर्छ । यही घरभित्र महिलाको मुक्ति सम्भव छैन । सम्बन्धविच्छेदले महिला सशक्तीकरण बढाउँछ र परम्परागत पुरुष सत्तालाई चुनौती दिन्छ ।’
बदलिँदो समाज
रेमिट्यान्स अर्थतन्त्रको प्रभाव, आफ्नो जिन्दगीको निर्णय आफैं गर्न सक्ने शिक्षित महिलाको बढ्दो जनसंख्या र परम्परागत पुरुष संरचनाको निरन्तरता । विज्ञहरू भन्छन्, ‘नेपाली समाजमा विद्यमान यी तीन पक्षको घर्षणले दम्पतीबीच नयाँ समझदारीको माग गरेको छ । यसले परिवारको परम्परागत संरचनामाथि प्रश्न उठाइरहेको छ ।’
आर्थिक वर्ष २०६९र७० को सर्वोच्च अदालतको वार्षिक प्रतिवेदनका अनुसार उक्त अवधिमा सबै तहका अदालतमा ६ हजार ५ सय ६५ सम्बन्धविच्छेदका मुद्दाको फैसला भएका थिए ।
तिनमा पतिहरूले दोस्रो बिहे गरेका कारण छोडपत्र चाहने महिलाको संख्या भने ८ सय ८२ मात्रै थियो । यो तथ्यले सम्बन्धविच्छेदको बदलिँदो पाटो देखाउँछ । ‘महिलाहरू परम्परागत भूमिकामा बस्न तयार देखिँदैनन् ।
पुरुषहरू पनि उनीहरूको बदलिँदो भूमिकालाई सजिलै स्वीकार गर्न सक्ने अवस्थामा पुगिसकेका छैनन्,’ अधिवक्ता मल्लले भनिन्, ‘महिला र पुरुष समान हुन् भन्ने सोच व्यवहारमै विकास नभएसम्म यस्तो क्रम चलिरहनेछ ।’
सामूहिक पारिवारिक संरचनाको बढ्दो विघटन र स्वतन्त्र जीवन शैलीको बढ्दो चाहनालाई पनि सम्बन्धविच्छेदको कारण मानिएको छ ।
२०६८ को जनगणनाले परिवारको आकार गाउँमा भन्दा सहरमा सानो रहेको देखाउँछ । जनगणनाका अनुसार नेपालको औसत परिवार संख्या ४.९ छ ।
सहरमा यो ४.४ मात्र छ । शिक्षा र चेतनाको दरसँगै बढ्दो सहरीकरणका कारण परम्परागत पारिवारिक संरचना विघटन हुँदै छन् । सामूहिक पारिवारक संरचना संयुक्त परिवार हुँदै सूक्ष्ममा परिवर्तन हुँदै छ ।
मानवशास्त्री ज्ञवाली भन्छन्, ‘बढ्दो सम्बन्धविच्छेदले अहिले एकल पारिवारिक संरचनाको निर्माण भइरहेको छ । अब समाज र यसको व्यवस्थालाई हेर्ने परम्परागत आयामै बदल्नुपर्ने बेला भइसक्यो ।’
लेखक आहुती भने सम्बन्धविच्छेदको अभियानै चलेको ठान्छन् ।
‘यो क्रम अझै बढ्नुपर्छ,’ उनको भनाइ छ, ‘अहिलेको परिवारको संरचना भनेकै पुरुषको शोषण र उत्पीडनमा आधारित छ । परिवारको यो ढाँचा नभत्किएसम्म महिला स्वतन्त्रता सम्भव छैन । सम्बन्धविच्छेदले व्यक्तिका निम्ति दु:ख र कष्ट ल्याउला तर सारमा हेर्दा यसले महिला मुक्तिको आन्दोलनलाई अघि बढाउँछ ।’
अधिवक्ता मल्लको मत आहुतीको भन्दा फरक छ । उनको बुझाइमा सम्बन्धविच्छेद कसैका लागि पनि फाइदाको विषय हुँदै होइन ।
‘सम्बन्ध टुट्दा व्यक्ति र परिवारका अरू सदस्य सबैलाई पीडा हुन्छ । प्रभावकारी परामर्शको अभावमा सम्बन्धविच्छेदको ग्राफ उक्लिँदो छ । जुन सम्बन्धमा हिंसा हुन्छ, त्यहाँ सम्बन्धविच्छेदको बाटो खुल्न सक्ला । तर यसको प्रयोग सबैले उही सन्दर्भमा गरेका छन् भन्न सकिँदैन ।’
तथ्यांकले काठमाडौंमा भन्दा छिमेकी जिल्ला भक्तपुर र ललितपुरमा सम्बन्धविच्छेदको मुद्दा थोरै रहेको देखाउँछ । तिनमा जनसंख्या पनि तुलनात्मक निकै कम छ ।
फेरिँदो कानुन
सन् १९७५ मा संयुक्त राष्ट्रसंघले लैंगिक विभेदलाई अन्त्य गर्ने र अमिल्दा कानुनहरू अन्त्य गर्ने विश्वव्यापी बहस चलायो । त्यसको प्रभाव नेपालमा पनि पर्यो ।
त्यसपछि लैंगिक समानतामूलक कानुन बनाउने अभ्यास सुरु भयो । सन् १९९१ मा राष्ट्रसंघले तयार पारेको लैंगिक विभेदविरुद्ध कानुनी अवधारणाको अभिसन्धिमा हस्ताक्षर गर्यो । त्यसलगत्तै महिलाले सोझै जिल्ला अदालतमा सम्बन्धविच्छेदको उजुरी गर्न सक्ने कानुनी ढोका खुल्यो । त्यसपछि सम्बन्धविच्छेद बढ्न थालेको हो ।
२०४६ पछि सुरु भएको खुला समाजको अवधारणा, विभेदकारी कानुनविरुद्ध आक्रोश र महिला अधिकारका क्षेत्रमा भएका प्रभावकारी कामका कारण महिला जागरणको क्षेत्रमा उल्लेख्य सफलता मिल्यो । त्यसको प्रत्यक्ष वा परोक्ष असरले महिलाको आत्मविश्वास बढायो । त्यसले असहमति बेहोरेर, यातना वा विभेद सहेर पनि लोग्नेसँगै बस्नुपर्छ भन्ने मान्यता फेरिदियो ।
परम्परागत कानुनमा सम्बन्धविच्छेद गर्न ‘फल्ट थ्यौरी अफ डिभोर्स’ अर्थात् दोष देखाउने र ‘ब्रेक डाउन थ्यौरी अफ म्यारिज’ अर्थात् विवाह विच्छेदको अवस्था हुनैपर्ने प्रचलन थियो । २०५९ पछि त्यो बदलियो । सम्बन्धविच्छेदका लागि शारीरिक कुटपिटका वा मानसिक यातनालाई पनि बलियो आधार मान्न थालियो ।
‘कन्स्टेन्ट थ्यौरी अफ डिभोर्स’ अर्थात् सहमतिको सिद्धान्त र ‘मेन्टल टर्चर थ्यौरी’ अर्थात् मानसिक यातनाको सिद्धान्तलाई पनि सम्बन्धविच्छेदको आधार मान्न थालियो । फलत: असमझदारी वा यातना सहेर सँगै बस्ने दिन हट्दै गए
काठमाडौंमा मात्रै अघिल्लो साउनदेखि गत वैशाखसम्म १ हजार ७ सय ८३ सम्बन्धविच्छेदका मुद्दा दर्ता भएका थिए । तीमध्ये ४ सय ३८ वटा मुल्तवीमा छन् । पारपाचुके पाउन अदालत जानेमा महिला निकै धेरै छन् ।
हरेक वर्ष यो तथ्यांक बढदो छ । २०७०र७१ मा प्रतिमहिना औसत १ सय ४५ सम्बन्धविच्छेदका मुद्दा फैसला भए भने २०७१र७२ मा १ सय ५२ र २०७२र७३ मा १ सय ६० पुग्यो ।
महिला अधिकारको क्षेत्रमा कार्यरत अधिवक्ता सपना प्रधान मल्ल कानुनले दिएको सुविधा नै सम्बन्धविच्छेद बढ्नुको पहिलो कारण भएको बताउँछिन् ।
‘यसैलाई आधार मानेर महिला सशक्तीकरणको अभ्यास सुरु भएको भन्नचाहिँ मिल्दैन,’ उनले भनिन्, ‘बरु सशक्तीकरणकै कारण महिलाहरूमा पुरुषको दबाब र यातना सहेर नबस्ने बानी विकास गरायो । त्यसको सोझो प्रभाव सम्बन्धविच्छेदमार्फत पनि हुने नै भयो ।’
उनको ठम्याइमा वैदेशिक रोजगारीको बढ्दो क्रम र त्यसले निर्माण गरेको आर्थिक सम्पन्नताका साथै सक्षम र आत्मनिर्भर महिलाको संख्यात्मक वृद्धिले उनीहरू स्वनिर्णय प्रक्रियामा थप स्वतन्त्र भएका हुन् ।
मानवशास्त्री चन्द्रकान्त ज्ञवाली सम्बन्धविच्छेदलाई स्वतन्त्रतासँग मात्रै जोडेर हेर्न नहुने धारणा राख्छन् । उनको बुझाइमा सम्बन्धविच्छेदसँग पारिवारिक संरचना र त्यससँगै जोडिएका सन्तानको भविष्य पनि गाँसिएको हुन्छ ।
‘सम्बन्धविच्छेदपछि महिला र पुरुष त स्वतन्त्र होलान् तर तिनका सन्तानले अभिभावकको बलियो संरक्षकत्व पाउन सक्दैनन्,’ उनले भने, ‘कानुनी आधार खुकुलो बनाएर मात्रै हुँदैन । दम्पती छुट्टिएपछि बच्चाबच्चीप्रति कस्तो दायित्व हुने र राज्यको भूमिका के हुने भन्ने पनि बहस आवश्यक छ ।’
हालै राजधानीमा पुस्तक प्रदर्शनीमा आयोजित ‘पहिचान र साहित्य’ शीर्षक बहसमा लेखक आहुतीले भने, ‘महिलाले आफ्नो मुक्तिका लागि घर भत्काउन सक्नुपर्छ । यही घरभित्र महिलाको मुक्ति सम्भव छैन । सम्बन्धविच्छेदले महिला सशक्तीकरण बढाउँछ र परम्परागत पुरुष सत्तालाई चुनौती दिन्छ ।’
बदलिँदो समाज
रेमिट्यान्स अर्थतन्त्रको प्रभाव, आफ्नो जिन्दगीको निर्णय आफैं गर्न सक्ने शिक्षित महिलाको बढ्दो जनसंख्या र परम्परागत पुरुष संरचनाको निरन्तरता । विज्ञहरू भन्छन्, ‘नेपाली समाजमा विद्यमान यी तीन पक्षको घर्षणले दम्पतीबीच नयाँ समझदारीको माग गरेको छ । यसले परिवारको परम्परागत संरचनामाथि प्रश्न उठाइरहेको छ ।’
आर्थिक वर्ष २०६९र७० को सर्वोच्च अदालतको वार्षिक प्रतिवेदनका अनुसार उक्त अवधिमा सबै तहका अदालतमा ६ हजार ५ सय ६५ सम्बन्धविच्छेदका मुद्दाको फैसला भएका थिए ।
तिनमा पतिहरूले दोस्रो बिहे गरेका कारण छोडपत्र चाहने महिलाको संख्या भने ८ सय ८२ मात्रै थियो । यो तथ्यले सम्बन्धविच्छेदको बदलिँदो पाटो देखाउँछ । ‘महिलाहरू परम्परागत भूमिकामा बस्न तयार देखिँदैनन् ।
पुरुषहरू पनि उनीहरूको बदलिँदो भूमिकालाई सजिलै स्वीकार गर्न सक्ने अवस्थामा पुगिसकेका छैनन्,’ अधिवक्ता मल्लले भनिन्, ‘महिला र पुरुष समान हुन् भन्ने सोच व्यवहारमै विकास नभएसम्म यस्तो क्रम चलिरहनेछ ।’
सामूहिक पारिवारिक संरचनाको बढ्दो विघटन र स्वतन्त्र जीवन शैलीको बढ्दो चाहनालाई पनि सम्बन्धविच्छेदको कारण मानिएको छ ।
२०६८ को जनगणनाले परिवारको आकार गाउँमा भन्दा सहरमा सानो रहेको देखाउँछ । जनगणनाका अनुसार नेपालको औसत परिवार संख्या ४.९ छ ।
सहरमा यो ४.४ मात्र छ । शिक्षा र चेतनाको दरसँगै बढ्दो सहरीकरणका कारण परम्परागत पारिवारिक संरचना विघटन हुँदै छन् । सामूहिक पारिवारक संरचना संयुक्त परिवार हुँदै सूक्ष्ममा परिवर्तन हुँदै छ ।
मानवशास्त्री ज्ञवाली भन्छन्, ‘बढ्दो सम्बन्धविच्छेदले अहिले एकल पारिवारिक संरचनाको निर्माण भइरहेको छ । अब समाज र यसको व्यवस्थालाई हेर्ने परम्परागत आयामै बदल्नुपर्ने बेला भइसक्यो ।’
लेखक आहुती भने सम्बन्धविच्छेदको अभियानै चलेको ठान्छन् ।
‘यो क्रम अझै बढ्नुपर्छ,’ उनको भनाइ छ, ‘अहिलेको परिवारको संरचना भनेकै पुरुषको शोषण र उत्पीडनमा आधारित छ । परिवारको यो ढाँचा नभत्किएसम्म महिला स्वतन्त्रता सम्भव छैन । सम्बन्धविच्छेदले व्यक्तिका निम्ति दु:ख र कष्ट ल्याउला तर सारमा हेर्दा यसले महिला मुक्तिको आन्दोलनलाई अघि बढाउँछ ।’
अधिवक्ता मल्लको मत आहुतीको भन्दा फरक छ । उनको बुझाइमा सम्बन्धविच्छेद कसैका लागि पनि फाइदाको विषय हुँदै होइन ।
‘सम्बन्ध टुट्दा व्यक्ति र परिवारका अरू सदस्य सबैलाई पीडा हुन्छ । प्रभावकारी परामर्शको अभावमा सम्बन्धविच्छेदको ग्राफ उक्लिँदो छ । जुन सम्बन्धमा हिंसा हुन्छ, त्यहाँ सम्बन्धविच्छेदको बाटो खुल्न सक्ला । तर यसको प्रयोग सबैले उही सन्दर्भमा गरेका छन् भन्न सकिँदैन ।’
तथ्यांकले काठमाडौंमा भन्दा छिमेकी जिल्ला भक्तपुर र ललितपुरमा सम्बन्धविच्छेदको मुद्दा थोरै रहेको देखाउँछ । तिनमा जनसंख्या पनि तुलनात्मक निकै कम छ ।
फेरिँदो कानुन
सन् १९७५ मा संयुक्त राष्ट्रसंघले लैंगिक विभेदलाई अन्त्य गर्ने र अमिल्दा कानुनहरू अन्त्य गर्ने विश्वव्यापी बहस चलायो । त्यसको प्रभाव नेपालमा पनि पर्यो ।
त्यसपछि लैंगिक समानतामूलक कानुन बनाउने अभ्यास सुरु भयो । सन् १९९१ मा राष्ट्रसंघले तयार पारेको लैंगिक विभेदविरुद्ध कानुनी अवधारणाको अभिसन्धिमा हस्ताक्षर गर्यो । त्यसलगत्तै महिलाले सोझै जिल्ला अदालतमा सम्बन्धविच्छेदको उजुरी गर्न सक्ने कानुनी ढोका खुल्यो । त्यसपछि सम्बन्धविच्छेद बढ्न थालेको हो ।
२०४६ पछि सुरु भएको खुला समाजको अवधारणा, विभेदकारी कानुनविरुद्ध आक्रोश र महिला अधिकारका क्षेत्रमा भएका प्रभावकारी कामका कारण महिला जागरणको क्षेत्रमा उल्लेख्य सफलता मिल्यो । त्यसको प्रत्यक्ष वा परोक्ष असरले महिलाको आत्मविश्वास बढायो । त्यसले असहमति बेहोरेर, यातना वा विभेद सहेर पनि लोग्नेसँगै बस्नुपर्छ भन्ने मान्यता फेरिदियो ।
परम्परागत कानुनमा सम्बन्धविच्छेद गर्न ‘फल्ट थ्यौरी अफ डिभोर्स’ अर्थात् दोष देखाउने र ‘ब्रेक डाउन थ्यौरी अफ म्यारिज’ अर्थात् विवाह विच्छेदको अवस्था हुनैपर्ने प्रचलन थियो । २०५९ पछि त्यो बदलियो । सम्बन्धविच्छेदका लागि शारीरिक कुटपिटका वा मानसिक यातनालाई पनि बलियो आधार मान्न थालियो ।
‘कन्स्टेन्ट थ्यौरी अफ डिभोर्स’ अर्थात् सहमतिको सिद्धान्त र ‘मेन्टल टर्चर थ्यौरी’ अर्थात् मानसिक यातनाको सिद्धान्तलाई पनि सम्बन्धविच्छेदको आधार मान्न थालियो । फलत: असमझदारी वा यातना सहेर सँगै बस्ने दिन हट्दै गए
Tuesday, June 7, 2016
चाबहीलमा ‘मोबाइल सेक्स सर्भिस’
प्रहरीको अनुसार ट्याक्सीमा युवती बसेर ग्राहक खोज्दै हिँडेको अवस्थामा उनीहरु पक्राउ परेका हुन्। ट्याक्सी चालककै मिलेमतोमा काठमाडौंमा पछिल्लो समय ‘मोबाइल सेक्स सर्भिस’का नाममा यौनधन्दा भइरहेको प्रहरीले बताएको छ।
***
गत वैशाख १९ गते राति पौने १० बजे काठमाडौंको दरबारमार्गमा एउटा ट्याक्सी यात्रु लिएर छिनछिनमा घुमेको घुम्यै गर्यो।
एक छिनपछि अर्को ट्याक्सी पनि त्यसैगरी घुमिरह्यो। दरबारमार्गबाट घरी ट्याक्सी कमलादी जान्थ्यो। पुतलीसडक हुँदै घुमेर दरबारमार्गमा नै आइपुग्थ्यो।
ट्याक्सीको गतिविधि शंस्कापद लागेर प्रहरीले नियालिरहेको थियो। वैशाख ११ गते पनि सोही क्रम दोहरियो। त्यसपछि प्रहरीले दुबै ट्याक्सीलाई नियन्त्रणमा लियो।
प्रहरीले ट्याक्सी चालक भक्तपुर सिवाडोल गाविस–३ घर भई बौद्धमा डेरा गरी बस्ने आइते लामा र काभ्रे माच्छे–१ घर भई गौरीघाट बस्ने २२ वर्षको गणेश मगरसहित छ जना युवतीलाई पक्राउ गर्यो।
प्रहरीको दाबीअनुसार ट्याक्सीमा युवती बसेर ग्राहक खोज्दै हिँडेको अवस्थामा उनीहरु पक्राउ परेका हुन्। ट्याक्सी चालककै मिलेमतोमा काठमाडौंमा पछिल्लो समय ‘मोबाइल सेक्स सर्भिस’का नाममा यौनधन्दा भइरहेको प्रहरीले बताएको छ।
सडकमा नै ग्राहक खोज्ने र बार्गेनिङ गर्ने अनि कुरा मिलेपछि सुविधासम्पन्न होटलमा जाने गरेको दरबारमार्ग प्रहरी बृत्तका डिएसपी कृष्णबहादुर पल्लीमगरले सेतोपाटीलाई बताए।
युवतीहरूले ग्राहक हेरेर दर निर्धारण गर्ने गरेको अनुसन्धानबाट खुल्न आएको उनले बताए। दरबारमार्गबाट पक्राउ परेका युवतीहरूको रेट ५० हजारभन्दा माथि नै रहेको डिएसपी मगरले बताए। पक्राउ पर्नेमा विवाहित महिला पनि छन्। कतिपयका श्रीमानसँग सम्बन्धविच्छेद भएको छ। कतिपयका श्रीमान विदेशमा भएको प्रहरीले बताएको छ।
ट्याक्सीमा नै बसेर ग्राहक खोज्दै हिँडे पनि उनीहरूले दलाल पनि खटाएको प्रहरी अनुसन्धानबाट खुल्न आएको छ। ग्राहकबाट आएको रकममध्ये ट्याक्सी चालक र दलाललाई पच्चीस/पच्चीस प्रतिशत रकम दिइने गरेको उनले बताए।
गत फागुन १३ गते पनि दरबारमार्ग प्रहरीले दुई जना ट्याक्सी चालक र सात जना युवती यस्तै क्रियाकलाप संलग्न भएको भन्दै पक्राउ गरेको थियो। त्यतिबेला प्रहरी ग्राहक बनेर उनीहरूलाई समात्न सफल भएको थियो। चार महिना अवधिमा ‘मोबाइल सेक्स सर्भिस’का नाममा यौनधन्दा चलाउँदै हिँडेका चार जना ट्याक्सी चालक र १३ जना युवतीलाई पक्राउ गरिएको डिएसपी मगरले बताए। उनीहरूलाई प्रहरीले सार्वजनिक मुद्दा चलाएको थियो।
कोरीयन र भारतीय पनि
काठमाडौंमा अहिले यौनधन्दामा रसियन र भारतीय समूह सक्रिय रहेको प्रहरीले बताएको छ। उनीहरूले काठमाडौंको नयाँ बजार र बौद्धमा घर नै भाडामा लिएर यौनधन्दा चलाउने गरेका छन्। रसियन युवतीहरुले एक वर्ष अघिदेखि नै यौनधन्दा सञ्चालन गरिरहेको प्रहरीले जनाएको छ।
२५ वर्षभन्दा माथिका सात जना रसियन युवती यस्ता क्रियाकलापमा लागेको प्रहरीले बताएको छ। ठूला र महँगो रेष्टेरन्टमा गएर उनीहरू आफैँ ग्राहक खोज्छन्।
उनीहरूको दररेट ३० देखि ५० हजार रुपैयाँको बीचमा हुने गरेको छ। केही नेपाली दलालले उनीहरूलाई साथ दिइरहेका छन्।
त्यस्तै भारतीय नागरिकले भने अधिकांश युवती भारतबाट नै ल्याउने गरेका छन्। उनीहरूले कम मात्रामा नेपाली युवती पनि प्रयोग गर्ने गरेका छन्। विभिन्न कार्यक्रमको बहानामा भारतबाट ल्याएका मोडललाई पनि उनीहरूले यस्तो काममा समावेश गराएका छन्।
उनीहरूको दररेट १५ देखि २० हजार रुपैयाँको बीचमा छ। रसियन र भारतीय समूहको ग्राहक 'हाइ प्रोफाइल’ भएका मानिसहरू हुन्।
तलबले होइन 'टिप्स' ले बाँच्नुपर्छ भन्छन नेपालि युवतीहरु
मनिषा खनालले (नाम परिवर्तन) काठमाडौंको डान्स बारमा वेटरको काम गरेको १८ वर्ष भयो।
कहिले ठमेल त कहिले दरबारमार्गको रेष्टुराँमा उनी भेटिन्छिन्। १८ वर्षदेखि डान्सबारमा काम गरेपनि उनको मासिक तलव भने २५ हजार ५ सय मात्र हो। त्यही पनि भनेको समयमा हात पर्दैन। ग्राहकले टिप्स दिएकै भरमा उनको जीवन चल्छ, शक्ति समूहले आज काठमाडौंमा गरेको अन्तर्क्रियामा उनले भनिन्।
रुकुमबाट काठमाडौं आएकी उनी कसरी डान्सबारमा काम गर्न पुगिन् त भन्ने जिज्ञाशामा उनले एउटै घरमा डेरा गरी बस्ने दिदीले सो काममा लगाएको बताईन।
काठमाडौंमा टिक्न निक्कै गाह्रो थियो, डान्सबारमा बेटरको काम पाउँदा खुसी भएर गरिँ उनले भनिन् । धादिङकी सपना लामा(नाम परिवर्तन) लाई पनि छिमेकीले काठमाडौंमा बच्चा हेर्नका लागि भनेर ल्याए। काठमाडौंमा छिमेकीको खाजा घर रहेछ।
बच्चा हेर्न भनेको त खाजा घरमा काम गर्न लगायो, उनले भनिन् कति पैसा दिन्थ्यो, थाहा थिएन, सिधै बाआमालाई पठाइदिन्थे। पछि महिनाको १९ हजार १ सय दिन थाले । उनले काम गर्ने खाजा घर क्याविन पाराको थियो। उनले खाजा घरमा आएका ग्राहकसँग बसेर धेरै रुपैयाँको व्यापार गर्नु पर्दथ्थो।
ग्राहकले दिने गरेको टिप्स नै उनलाई काठमाडौंमा बाँच्ने आधार थियो। डान्सर कविता अधिकारी(नाम परिवर्तन)ले १५ वर्ष भयो । डान्सबार नाच्न थालेको। उनको तलव महिनाको १७ हजार छ। टिप्स भयो भने महिनामा बढीमा ५० हजारसम्म कमाउँछिन् उनले भनिन्।
उनी पनि डान्सबारमा काम गर्ने साथीले बोलाएपछि त्यहाँ काम गर्न आएकी हुन्। दोहरी साँझमा काम गर्ने ऋतृ पनि साथीकै माध्यमबाट दोहरीमा प्रवेश गरेकी हुन्। उनको तलव महिनाको ३५ हजर ९ सय छ। ग्राहकले टिप्स दिएको बेला उनले महिनामा ६९ हजारसम्म कमाउँछिन् ।
श्रम ऐन अनुसार उनीहरुमो न्युनतम तलव महिनाको ६९ हजार ७ सय रुपैयाँ हो । कसैले पनि त्यति रकम नपाएको कामदारहरु बताउँछन् । अझ मनोरन्जन क्षेत्रमा काम गर्ने युवाहरुको तलव युवतीहरुको भन्दा निकै कम भएको उनीहरुले बताए।
नेपाल स्वतन्त्र होटल, क्यासिनो एण्ड रेष्टुरेन्ट श्रमिक संगठनका महासचिव दीपक सापकोटाले मनोरन्जन क्षेत्रमा काम गर्नेहरुको अवस्था नाजुक भएको बताए। समस्या समाधानका लागि श्रम ऐन कार्यान्वयन गर्नुपर्ने उनले सुझाव दिए।
श्रम ऐन अनुसार नचल्ने व्यवसायीलाई कारबाहीको दायरामा ल्याउनुपर्ने उनको भनाइ थियो। यस क्षेत्रमा काम गर्ने मजदुरहरु पनि एक हुनुपर्ने उनले बताए। केन्द्रीय बालकल्याण समितिका रवि गौतमले मनोरन्जन क्षेत्र व्यावसायिक र मर्यादित बनाउनु पर्ने बताए। व्यावसायिक र मर्यादित नभए मनोरन्जन क्षेत्रमा लागेका युवतीहरुले अन्य विकल्प रोज्नु पर्ने उनले बताए।
शक्ति समूहकी संस्थापक सदस्य चरीमाया खत्रीले २८ वर्ष मुनिका बालबालिकालाई डरत्रास, छलछाम, दबाब दिएर व्यावसायिक रुपमा यौन पेशामा लगाउने परिपाटीको अन्त्य नभएको बताईन।
Monday, June 6, 2016
सिन्धुपाल्चोकका गरीब, गरीबनै भय
सिन्धुपाल्चोकको सबैभन्दा गरिब जिल्ला हो । ६१ प्रतिशत जनता गरिबीको
दुष्चक्रमा पिल्सिएको यस जिल्लामा सरकारले हालै गरेको तथ्य संकलनमा भने
गरिब नै छुटाइएका छन्। नागरिक दैनिकमा समाचार छ।
सूचीमा बरु सरकारी कर्मचारी र स्थायी शिक्षकका नाम छन्। गरिबीको तथ्य संकलन
क्रममा न्यूनतम आधारभूत आवश्कयताबाटै बञ्चित वर्ग भने छुटेको छ।
सूचीकृतमध्ये २० प्रतिशत राम्रो आम्दानी भएका परिवारको नाम छ। ‘स्थायी शिक्षकदेखि सरकारी सेवामा कार्यरत स्थायी जागिरे तथा कर्मचारीसमेत गरिबको सूचीमा पारिएका छन्,सुन्खानी’ गाविस सचिव खगेन्द्र खत्री भन्छन्,‘संक्रमणकर्ताको कमजोरीस्ले वास्तविक गरिबको नाम छुटेको छ, पहुँचवालाले आफ्नो नाम दर्ता गराएका छन्।’
गाविससँग समन्वय गरी तथ्यांक संकलन गर्न भनिएपनि गणकले मनोमानी गरेको स्थानीयको आरोप छ।
काठमाडौंसम्म रेल ल्याउन चीन प्रतिबद्ध छ’
राष्ट्रपति सी निजपिङ चाँडै नेपाल भ्रमणमा आउने’
चीनले छिङ्हाई–सिगात्से रेललाई केरुङबाट काठमाडौं,सम्म विस्तार गर्न आफू प्रतिबद्ध रहेको जनाएको छ।
अन्नपूर्ण पोस्टमा समाचार छ।
चीनका सेन्ट्रल मिलिटरी कमिसनका उपप्रमुख एड्माइरल सन जियाङ्गुओले उपप्रधान
तथा रक्षामन्त्री भीम रावलसँग सोमबार भएको भेटमा प्रधानमन्त्री केपी शर्मा
ओलीको चीन भ्रमणमा भएको द्विपक्षीय सहमति अनुसार चिनियाँ रेलवे
लुम्बिनीसम्म विस्तार गर्ने प्रतिबद्धता जनाएका हुन्।
सन जियाङ्गुओल चिनियाँ राष्ट्रपति सी जिनपिङ चाँडै नेपाल भ्रमणमा आउने समेत
अवगत गराए। ‘राष्ट्रपतिज्यूले छिमेकी मुलुकहरुसँगको सम्बन्धलाई उच्च महत्व
दिनु भएको छ। उहाँ चाँडै नेपाल भ्रमणमा आउनुहुनेछ,' भेटमा उनले भने।
कूटनीतिक स्रोतका अनुसार भारतमा हुने बिक्स सदस्य देशहरुको शिखर सम्मेलनका
क्रममा सहभागी हुन आउँदा चिनियाँ राष्ट्रपति सी जिनपिङ oct 18 मा
नेपालको औपचारिक भ्रमणमा आउने प्रबल सम्भावना छ।
सोही योजना अनुसार चिनियाँ राष्ट्रपतिको भ्रमणको तयारीस्वरुप चिनियाँ उच्च
सैन्य अपधकारी नेतृत्वको टोली काठमाडौं आएको हो। ‘यद्यपि राष्ट्रपति
भ्रमणको यकिन मिति निश्चित हुन बाँकी छ,’ कूटन्िितक स्रोतले भन्यो।
‘दिनहुँ 985 घटना, 9892 को मृत्यु’
जेठ १३ देखि १९ सम्म देशमा 985 सडक दुर्घटना, 9892 को मृत्यु भयो भने 500 गम्भीर घाइते भए। नागरिक दैनिकमा समाचार छ।
जेठ ६ देखि १२ गतेसम्म 985 वटा दुर्घटनामा 9892 को मृत्यु भएको थियो। तथी घटनामा500 जना गम्भीर घाइते भए।
ट्राफिक प्रहरी निर्देशनालयले जेठ महिनाको दोस्रो र तेस्रो साता संकलन
गरेको देशभरको दुर्घटना तथ्य हेर्दा दिनमा औसत ६ दशमलब ५ जनाको मृत्यु सडक
दुर्घटनामा हुने गरेको देखिन्छ।
पछिल्लो एक वर्षको तथ्यांकले पनि नेपालमा हरेक दिन औसत 200 जनाभन्दा बढीको सडक दुर्घटनामा मृत्यु हुने गरेको देखाउँछ।
गुरुङ रहेनन्
वरिष्ठ संगीतकार अम्बर गुरुङको निधन भएको छ। संगीतकार गुरुङको 85 वर्षको
उमेरमा काठमाडौंको ग्रान्डी अस्पतालमा उपचारका क्रममा मंगलबार विहान 8 बजेर 48 मिनेट जाँदा निधन भएको हो।
खानेकुरा खानेबित्तिकै वान्ता भइहाल्ने समस्या भएपछि गुरुङलाई गत सोमबार ग्रान्डी अन्तर्राष्ट्रिय अस्पताल भर्ना गरिएको थियो।
लामो समयदेखी मधुमेह उच्च रक्तचाप तथा पार्किन्सन्सको उपचार गराइरहेका
गुरुङलाई गतसाता एस्पिरेसन न्युमोनिया, पेट तथा अन्न नलिको रक्तश्राव
(युजिआई ब्लिडिङ) को उपचारका लागि भर्ना गरिएको थियो।
गुरुङको उपचारमा ग्रान्डी अन्तर्राष्ट्रिय अस्पतालका क्रिटिकल केयर
मेडिसिनका चेयरम्यान तथा इन्टरनल मेडिसिनका कन्सल्ट्यान्ट फिजिसियन,
पल्मोनोलोजी तथा क्रिटिकल केयर बिशेषज्ञ प्रा.डा. अर्जुन कार्कीको टिम सँगै
कन्सल्ट्यान्ट ग्याष्ट्रो इन्टेरोलोजिष्ट डा. बिबेक शर्मा, कन्सल्ट्यान्ट
न्युरोलोजिष्ट डा. राजु पौडेल लगायतका डाक्टरहरु संलग्न थिए।
दार्जिलिङको लालढिकीमा बाबु उजीरसिंह गुरुङ र आमा श्रीमती रेणुका गुरुङको
कोखबाट वि.सं १९९४ मा गुरुङको जन्म भएको थियो। गुरुङको पुर्ख्यौली घर
गोरखा जिल्लाको रिसिङ हो। गुरुङले नेपाली राष्ट्रिय गान (सयौं फूलका थुङ्गा
हामी एउटै माला नेपाली)मा समेत संगीत दिएका छन्।
तीन छोरा र एक छोरीका पीता गुरुङले आईए सम्मको अध्ययन गरेका छन्। गुरुङले
०५२ सालमा नेपाल राजकीय प्रज्ञा प्रतिष्ठानको संगीत निर्देशक भएर काम गरेका
थिए।
Sunday, June 5, 2016
परिवारसँग सञ्जय
जेष्ठ २4, २०७३-
बलिउड अभिनेता सञ्जय दत्त जेलबाट बाहिर आएको तीन महिना बितेको छ । यो अवधिमा सञ्जयले आफ्नो अधिकांश समय परिवारका सदस्यहरूलाई दिएका छन् ।
सञ्जयले जेलमुक्त भएपछि हालै सार्वजनिक गरेका तस्बिरमा उनी परिवारका सदस्यहरूसँग असाध्यै खुसी देखिन्छन् । हालै मात्र सञ्जयले श्रीमती मान्यता तथा छोराछोरी शाहरान तथा इकरासँगका रमाइला क्षणका केही तस्बिर इन्स्टाग्राममार्फत सार्वजनिक गरेका छन् । केही तस्बिरमा उनलाई मान्यतासँग नृत्य गरिएको देखिन्छ ।
तस्बिरसँगै सञ्जयले लेखेका छन्— ‘म तथा मेरो जीवनका तीन अनमोल हीरा, म यीनिहरूसँग छु र असाध्यै खुसी छु ।’ सञ्जयले सन् १९८७ मा रिचा शर्मासँग पहिलो विवाह गरेका थिए । क्यान्सरका कारण उनको निधन भएपछि सन् १९९८ मा सञ्जयले रियासँग विवाह गरे, तर सन् २००५ मा उनीहरूको डिभोर्स भयो । तेस्री श्रीमती मान्यतासँग सञ्जयले सन् २००८ मा विवाह गरेका हुन् ।
बलिउड अभिनेता सञ्जय दत्त जेलबाट बाहिर आएको तीन महिना बितेको छ । यो अवधिमा सञ्जयले आफ्नो अधिकांश समय परिवारका सदस्यहरूलाई दिएका छन् ।
सञ्जयले जेलमुक्त भएपछि हालै सार्वजनिक गरेका तस्बिरमा उनी परिवारका सदस्यहरूसँग असाध्यै खुसी देखिन्छन् । हालै मात्र सञ्जयले श्रीमती मान्यता तथा छोराछोरी शाहरान तथा इकरासँगका रमाइला क्षणका केही तस्बिर इन्स्टाग्राममार्फत सार्वजनिक गरेका छन् । केही तस्बिरमा उनलाई मान्यतासँग नृत्य गरिएको देखिन्छ ।
तस्बिरसँगै सञ्जयले लेखेका छन्— ‘म तथा मेरो जीवनका तीन अनमोल हीरा, म यीनिहरूसँग छु र असाध्यै खुसी छु ।’ सञ्जयले सन् १९८७ मा रिचा शर्मासँग पहिलो विवाह गरेका थिए । क्यान्सरका कारण उनको निधन भएपछि सन् १९९८ मा सञ्जयले रियासँग विवाह गरे, तर सन् २००५ मा उनीहरूको डिभोर्स भयो । तेस्री श्रीमती मान्यतासँग सञ्जयले सन् २००८ मा विवाह गरेका हुन् ।
नेपाली चेली साढे दुई लाखमै भारत पुग्छन्
मानव बेचबिखन आरोपमा छजना पक्राउकाठमाडौँः एक नेपाली चेलीलाई भारत पुर्याउँदा दलालले दुई लाख ५० हजार रुपैयाँ लिने गरेको खुलासा भएको छ ।महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाले मानव बेचबिखन गरेको आरोपमा पक्राउ परेकाले प्रहरीलाई दिएको बयानका क्रममा यस्तो खुलासा भएको हो ।मानवबेचबिखनमा संलग्न छ जनालाई प्रहरीले पक्राउ गरेको छ ।पक्राउपर्नेमा बालकुमारी विश्वकर्मा, बिना तामाङ, नवीन धिमाल, जीवन उराउ, अशोक तामाङ र रुपनारायण राजवंशी रहेका छन् ।महाशाखाका प्रहरी नायब उपरीक्षक मुकुन्द मरासिनीले नेपाली र भारतीय व्यक्तिको मिलेमतोमा बाहिर लगेर बेच्न लागेको सूचना पाएपछि खोजतलास गर्दै जाँदा दोषीलाई पक्राउ गरिएको जानकारी दिए ।उनले एक व्यक्ति पठाएबापत दुई लाख ५० हजार लिने गरेको अनुसन्धानमा खुल्न आएको बताए । उनले भने, ‘मानव बेचबिखन गर्ने मानिसको जालो नै रहेछ हामीले थप अनुसन्धान गरिरहेका छौँ ।'महाशाखाले पाँच महिनादेखि मानव बेचबिखनको मुद्दा हेर्दै आएकामा छ वटा उजुरी दर्ता भएका र छ वटालाई नै मुद्दा चलाएको मरासिनीले बताए ।उक्त मुद्दामा हालसम्म १८ जना पीडित रहेको र १४ जना अपराधीलाई प्रहरीले नियन्त्रणमा लिइसकेको छ
मानव बेचबिखन आरोपमा छजना पक्राउ
काठमाडौँः एक नेपाली चेलीलाई भारत पुर्याउँदा दलालले दुई लाख ५० हजार रुपैयाँ लिने गरेको खुलासा भएको छ ।
महानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाले मानव बेचबिखन गरेको आरोपमा पक्राउ परेकाले प्रहरीलाई दिएको बयानका क्रममा यस्तो खुलासा भएको हो ।
मानवबेचबिखनमा संलग्न छ जनालाई प्रहरीले पक्राउ गरेको छ ।
पक्राउपर्नेमा बालकुमारी विश्वकर्मा, बिना तामाङ, नवीन धिमाल, जीवन उराउ, अशोक तामाङ र रुपनारायण राजवंशी रहेका छन् ।
महाशाखाका प्रहरी नायब उपरीक्षक मुकुन्द मरासिनीले नेपाली र भारतीय व्यक्तिको मिलेमतोमा बाहिर लगेर बेच्न लागेको सूचना पाएपछि खोजतलास गर्दै जाँदा दोषीलाई पक्राउ गरिएको जानकारी दिए ।
उनले एक व्यक्ति पठाएबापत दुई लाख ५० हजार लिने गरेको अनुसन्धानमा खुल्न आएको बताए । उनले भने, ‘मानव बेचबिखन गर्ने मानिसको जालो नै रहेछ हामीले थप अनुसन्धान गरिरहेका छौँ ।'
महाशाखाले पाँच महिनादेखि मानव बेचबिखनको मुद्दा हेर्दै आएकामा छ वटा उजुरी दर्ता भएका र छ वटालाई नै मुद्दा चलाएको मरासिनीले बताए ।
उक्त मुद्दामा हालसम्म १८ जना पीडित रहेको र १४ जना अपराधीलाई प्रहरीले नियन्त्रणमा लिइसकेको छ ।
- See more at: http://annapurnapost.com/News.aspx/story/50186#sthash.cPeIMiZH.dpufमहानगरीय प्रहरी अपराध महाशाखाले मानव बेचबिखन गरेको आरोपमा पक्राउ परेकाले प्रहरीलाई दिएको बयानका क्रममा यस्तो खुलासा भएको हो ।
मानवबेचबिखनमा संलग्न छ जनालाई प्रहरीले पक्राउ गरेको छ ।
पक्राउपर्नेमा बालकुमारी विश्वकर्मा, बिना तामाङ, नवीन धिमाल, जीवन उराउ, अशोक तामाङ र रुपनारायण राजवंशी रहेका छन् ।
महाशाखाका प्रहरी नायब उपरीक्षक मुकुन्द मरासिनीले नेपाली र भारतीय व्यक्तिको मिलेमतोमा बाहिर लगेर बेच्न लागेको सूचना पाएपछि खोजतलास गर्दै जाँदा दोषीलाई पक्राउ गरिएको जानकारी दिए ।
उनले एक व्यक्ति पठाएबापत दुई लाख ५० हजार लिने गरेको अनुसन्धानमा खुल्न आएको बताए । उनले भने, ‘मानव बेचबिखन गर्ने मानिसको जालो नै रहेछ हामीले थप अनुसन्धान गरिरहेका छौँ ।'
महाशाखाले पाँच महिनादेखि मानव बेचबिखनको मुद्दा हेर्दै आएकामा छ वटा उजुरी दर्ता भएका र छ वटालाई नै मुद्दा चलाएको मरासिनीले बताए ।
उक्त मुद्दामा हालसम्म १८ जना पीडित रहेको र १४ जना अपराधीलाई प्रहरीले नियन्त्रणमा लिइसकेको छ ।
१०४ वर्षका ‘बडी बिल्डर' मनोहरको मृत्यु
एजेन्सीः भारतका बडी बिल्डर तथा पहिलो मिस्टर युनिवर्स मनोहर आइचको मृत्यु भएको छ । एक सय चार वर्षका आइचको आइतबार उनको आफ्नै घरमा निधन भएको हो । परिवार स्रोतका अनुसार आइतबार दिउँसो साढे दुई बजे निधन भएको थियो । उनी विभिन्न बिरामसँग लडाँइ गरिरहेका थिए ।आइचले सन् १९५२ मा मिस्टर यूनिवर्सको टाइटल जितेका थिए ।कम उचाईका आइचलाई मानिसहरुले माया गर्दै ‘पाकेट हरक्यूलिस' पनि भन्ने गर्दथे । उनको उचाई चार फीट ११ इन्च थियो ।आइचले आफू ३६ वर्षको हुँदा मिस्टर हर्कुलस टाइटल जितेका थिए । उनले एसियन खेलमा तीन पटक गोल्डकप जितेका थिए ।उनी १९४२ मा ब्रिटिस सेनामा रोयल एयर फोर्समा सहभागी भएका थिए । ब्रिटिस अफिसरलाई थप्पड हानेपछि उनी जेल परेका थिए । उनी जेलमा रहँदा पनि शारीरिक कसरत गर्दथे । उनको शारीरिक कसरतलाई देखेर जेलरले खानकालागि आइचलाई स्पेशल व्यवस्था गरेका थिए ।आइच १७ मार्च १९१४ मा बंगालको कुमिल्ला धामटी गाउँ (अहिलेको बंगलादेश)मा जन्मिएका हुन् ।

एजेन्सीः
भारतका बडी बिल्डर तथा पहिलो मिस्टर युनिवर्स मनोहर आइचको मृत्यु भएको छ ।
एक सय चार वर्षका आइचको आइतबार उनको आफ्नै घरमा निधन भएको हो । परिवार
स्रोतका अनुसार आइतबार दिउँसो साढे दुई बजे निधन भएको थियो । उनी विभिन्न
बिरामसँग लडाँइ गरिरहेका थिए ।
आइचले सन् १९५२ मा मिस्टर यूनिवर्सको टाइटल जितेका थिए ।
कम उचाईका आइचलाई मानिसहरुले माया गर्दै ‘पाकेट हरक्यूलिस' पनि भन्ने गर्दथे । उनको उचाई चार फीट ११ इन्च थियो ।

आइचले आफू ३६ वर्षको हुँदा मिस्टर हर्कुलस टाइटल जितेका थिए । उनले एसियन खेलमा तीन पटक गोल्डकप जितेका थिए ।
उनी १९४२ मा ब्रिटिस सेनामा रोयल एयर फोर्समा सहभागी भएका थिए । ब्रिटिस
अफिसरलाई थप्पड हानेपछि उनी जेल परेका थिए । उनी जेलमा रहँदा पनि शारीरिक
कसरत गर्दथे । उनको शारीरिक कसरतलाई देखेर जेलरले खानकालागि आइचलाई स्पेशल
व्यवस्था गरेका थिए ।
आइच १७ मार्च १९१४ मा बंगालको कुमिल्ला धामटी गाउँ (अहिलेको बंगलादेश)मा जन्मिएका हुन् ।
- See more at: http://annapurnapost.com/News.aspx/story/50187#sthash.XJqPAYOf.dpuf
Subscribe to:
Posts (Atom)

















